Ali Osman Bulut
@Raskolniko
İletişim sosyolojisi ve Etnografi
Kent ve birey
Kitap, doğa, sinema ve fotoğraf
Doktora
İstanbul
İstanbul
44 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Sabitlenmiş gönderi
Acıya ve sevince açılan gelecek zaman kapılarını sürgüledim
Zindanda gözlerim
Nice yollar açıldı ellerinle
Esrarlı bir düş idi varlığın
Yusufcuk gerdanına asılı
Minelendi
hüzünle mühürlendi
Fethin muştusu berzaha
Sesinin şifası yarına emanet
Allahaısmarladık
Baharı az evvel uğurladı İstanbul
Boğazına mint yeşili gerdanı bağladı da
Sokalarının saçlarına hanımellerini kondurdu
Az evvel uğurladık baharı yüksekçe bir tepeden
Vapur düdükleri ile
Göğün içinde saklı adını anarken
Bir nefes daha Minelendi yeşile, maviye
Göğüm
Hatrına sevdi cümle kuşlar
Ebabiller
Göğü
Mâha varan yolu görmek istersen semâya nazar eyle
Ahdine vefa
Nazar eyle eleme gark olan gönle
Göğe bak
Elem
Beni sorarsan
Kış işte
Kalbin elem günleri geldi
Olabildiğince kalabalık şehrin ışıklı caddeleri
Karanlık senden sebep benim göğüme mühür
Adına emanet diye bıraktığın sızı
Daha talaşlı senden
Kim bilir! adınla yanmak ne büyük mükafat insana
Kim bilir! Yitişin nasıl kıyamet olur gönül dergahına
Kış işte yolundan geriye kalan
Elem
Ve oradan sustun
Sus
Duymasın kimseler avuçlarıma işlenmiş kederi
Bilmesin, adını elham edip zikrettiğimi
Büyüsün dolaşsın ömrüme kederin
Kapıların nicedir sürgülü
Ellerin kırgın
Adın yine tepeden tırnağa yaşamak
Mine
Sürgün, göz perdelerime astığın bakış
Eşiğine iliştirdiğim mısralar şiir değil
Kederin hıçkırığı
Ve şimdi…
Gece, omzuma çökmüş eski bir derviş gibi konuşuyor.
Diyor ki:
“İnsan en çok, adını kimseye söyleyemediğini özler.”
Şehrin bütün ışıkları sönse
Yine yüzünün bıraktığı aydınlık kalırdı içimde.
Çünkü bazı insanlar gitmez;
Sadece kalbin en derin yerine çekilir
Ve oradan susar
ömür boyu..