Ali Osman Bulut
@Raskolniko
İletişim sosyolojisi ve Etnografi
Kent ve birey
Kitap, doğa, sinema ve fotoğraf
Doktora
İstanbul
İstanbul
44 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Reklam
demdir bu
Demdir bu,
göğsümde yankılanan sesi
minareye asmanın demidir.
Mine…
Adın, sabaha değmeden
gecenin alnına sürülmüş bir mühür.
Açıldıkça içim,
bir ezan gibi çoğalıyor sızım.
Demdir bu,
suskunluğu ateşe vermenin;
kelimeleri kül edip
adını kor gibi saklamanın demidir.
Bir sela dolaşıyor damarlarımda,
her hecesi senden.
Göğe yükseldikçe
yeryüzü biraz daha yetim.
Demdir bu,
ağıdı ezanla karıştırmanın;
hem çağırıp
hem uğurlamanın demidir.
Korkunç şey vaktin ger merhalesini kuşatan özlemini taşımak. Şahlanır saplanır göğsümün göğüne eksilmeden.
Çerkes çiçeği
Filiz verdi ruhum, nice keşkeyi
Sen ise aynalara borçlusun bir yüzleşmeyi.
Akmıyor gibi zaman, helalinden
Dokunmadan çok eskittik, birbirimizi.
Eskidim, yüzümün yarısı kaldı güneşte
Diğer yarısı küf kokan kilitlerde
Anahtarı, tek bildiğim yerde
Sol cebinde.
Sahibi nicedir yok yerinde.
Bir omzun vahye dönük, sevgili
Diğeri sarayın gölgesinde.
Asa hangi elinde
Bilirsin
Lakin deniz kapanırken,
tereddüttesin.
Kaldır şu zalim şüpheyi göğsümdem
Dök ellerime saçlarında yeşeren
Çerkes çiçeklerini
Yitişin felaketidir ömrün
Gözlerini çektin göğümden,
ve gök, secdesini unuttu.
Zaman, kalbimin eşiğinde
yetim bir saat gibi ağlıyor şimdi
Adını anınca
dilimdeki harfler tövbe oluyor,
çünkü sen gidince
dua bile yolunu şaşırıyor Allah’a.
Ben seni
kaderin en karanlık ayetine yazdım,
her okuduğumda
bir ömür daha eksiliyor içimden.
Yokluğun,
rahmetle azap arasında asılı bir kapı;
çaldıkça ben,
açılan hep biraz daha yalnızlık oluyor.
Ömrüm,
senin gidişine tutulmuş bir oruç artık:
ne sabahı doyuruyor ışık,
ne gecemi kurtarıyor secde.
Reklam