Ali Osman Bulut
@Raskolniko
İletişim sosyolojisi ve Etnografi
Kent ve birey
Kitap, doğa, sinema ve fotoğraf
Doktora
İstanbul
İstanbul
44 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Adım at
İzlerinle yeşersin kuruyan şehirler
Emetin, mevsimin kışı
Üşür umudun müjdesine asılı düşler
Emanetin, hazan hasret
Kalbin elem günleri
Varlığına şehadet
nasibi cümle kulun
Bize düşen yoluna elham çekmek
Bir çerkes çiçeğine kandil yakmak
Reklam
İçimden bir ülke sürgün edildi
Ne haritada yeri var
Ne pasaportta
Sadece secdede hatırlanan
Bir eski hakikat
Ben hâlâ inanıyorum
Bir şey kırılmadıysa
Maviye Mineli umudumuzdur
Varlığın ise haktır gönlüme elham
Dövüldü sözcüklerimin çeliği har ateşlerde
Sen uzağı yurt
Sükûtu şiar edindiğinden beri batıdan doğdu güneş
Biz
Bedir’de sayıyı unutanlardanız
Azlığın rahmet, çokluğun imtihan olduğunu bilir
Umudu göğün mavisine Mine'leriz
Kelimelerimiz Uhud yokuşunda yaralı
Sırtı dönük dünyaya
Bir çağ sustu adımızı anmaktan
Minareler gölgesini kaybetti akşamlarda
Takvimler Hicret’i unuttu
Zaman, Mekke ile Medine arasına sıkıştı
Ben kalbimi secdede bıraktım
Kılıç paslandı, niyet paslanmadı
Çünkü biz hâlâ
Sürgünü vatan bilen
Kıbleyi şaşsa da kalbi şaşmayanlardanız
Ve bilirim
Güneş bir gün yine doğudan doğacak
Çünkü zulüm bir vakittir
Uzaklığın vaktin parçası
Varlığın ise haktır gönlüme elham
Deverederken sene
Korkunç şey miras bıraktığın hasret,
bir eşyaya benziyor artık
yerini biliyorum
ama dokunamıyorum.
Gittiğin değil,
bende bıraktığın eksik
büyüyor.
Sesin yok—
ama sessizliğin
her yere sığmıyor.
Adın,
geceyle aramda bir mesafe;
yaklaşsam kanıyor,
uzak dursam çoğalıyor.
Ben seni
unutmayı değil,
taşımayı öğreniyorum.
Reklam