Ali Osman Bulut
@Raskolniko
İletişim sosyolojisi ve Etnografi
Kent ve birey
Kitap, doğa, sinema ve fotoğraf
Bu yağmur, bu yağmur, bu kıldan ince,
Nefesten yumuşak, yağan bu yağmur.
Bu yağmur, bu yağmur, bir gün dinince,
Aynalar yüzümü tanımaz olur.
Bu yağmur, kanımı boğan bir iplik,
Tenimde acısız yatan bir bıçak.
Bu yağmur, yerde taş ve bende kemik,
Dayandıkça çisil çisil yağacak.
Bu yağmur, delilik vehminden üstün,
Karanlık, kovulmaz düşüncelerden.
Cinlerin beynimde yaptığı düğün,
Sulardan, seslerden ve gecelerden...
Reklam
Bir İstanbul kızılıdır senden kalan
Gün akşamlı
Gönül hüzzama tutulmuş hasretle esrik
Mineli
Bir yâre dokunur gibi titrer içimde adın,
Yazgısı gümüş bir su gibi taşır içimden;
Ne zaman bir martı çığlığı düşse kıyıma,
Sen geçersin —
Sessiz,
Ve hâlâ kalbimin en eski yerinden.
Boz bulanık bir İstanbul mavisidir bendeki yankın
Uzaklığın şehrin karartıya bürünmüş göğü
Varlığın ışık hüzmesi
Mine İçin – İki Nehir Arasında
Bir gün daha eksiliyor ömrümden,
dilimde pas, omzumda gece tortusu.
Kime anlatsam, kim duysa beni —
insan kendi içinden geçerek büyüyor,
büyürken de biraz eksiliyor aslında.
Mine,
senin adın bir kuyu gibi duruyor içimde:
derin, sessiz, karanlığını saklamayı bilen.
Her baktığım yerde senden bir iz var,
bir taşın kıyısına vurup kırılan
ince bir su sesi gibi.
Ben geçip giden bir rüzgâr sayılırım,
tutunamam çoğu şeye.
Ama sen —
tenha bir ormanda,
yere düşmüş tek bir yaprağın
insana “buradayım” diyen sesisin.
İsmini her içimden geçirdiğimde
bir şey oluyor dünyada:
Sanki göğe çekilen bir çizgi,
Birhan’ın şiirlerinde dolaşan
o ince, o tutkulu çizgi
kalbimin tam ortasına değiyor.
Mine,
yitirmekle hatırlamak arasında
ince bir kapı var.
Reklam