Ali Osman Bulut
@Raskolniko
İletişim sosyolojisi ve Etnografi
Kent ve birey
Kitap, doğa, sinema ve fotoğraf
Yorulan gönlümü
kapına getiriyorum;
beni bana bırakma,
Sana yaklaştır
Eşiğin dergahtır
Işığın
Yetim gülüşü
Sesine susar gönül bahçem
Toprağımı susuz koyma
Reklam
Geç öğrendim.
İnsan sevdiğini beklerken
kendi gölgesine bile küfredermiş —
bunu geç öğrendim.
Öğrendim ki
kubbeler üstüme kapanınca
hilalini arayan göğüm
benden çok seni soruyor
insan kendi içinden kovamaz mahşerini.
Bir İstanbul kızılıdır senden kalan,
gün akşamlı;
yüreğimde taşınan bir sükût değil artık —
kırılmış bir nar gibi kanıyor vakit.
Mine’nin adı,
göğsümde taşıdığım son emir gibi:
unut diyorsun dünya,
insan kendi içinden kovamaz mahşerini.
Ben seninle öğrendim
kubbelerin göğe nasıl yük olduğunu,
bir hilalin eksilince
gecenin neden bu kadar ağırlaştığını.
Bir adım daha atsam
yakarım ardımdaki bütün şehirleri,
çünkü bilirim:
insan sevdiğini korumak için
bazen kendi yangınında yürür.
Ve şimdi —
senin bıraktığın iz,
zarafetin değil yalnız;
kaderin de mührü gibi duruyor üzerimde.
Kim bağışlayacak beni Mine?
Sen mi, yoksa
bu harap kalbim mi?
Reklam