B.
@Ravaki
152 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Masumiyet Müzesi’nin dili oldukça akıcı, okurken zorlamıyor ama hikâyesi gerçekten yorucu. Kemal’in Füsun’a olan duygusu bana hiçbir zaman romantik gelmedi; aksine ilerledikçe ciddi bir takıntıya dönüştü. Okurken sık sık sinirlendiğim anlar oldu çünkü Kemal her şeyi kendi acısı üzerinden anlatıyor ve Füsun’un ne hissettiği çoğu zaman arka planda kalıyor.
Kitabın en ilginç tarafı müze fikri. Kemal’in anıları ve eşyaları biriktirip sergilemesi, bana masum bir aşk göstergesinden çok geçmişe saplanıp kalmak gibi geldi. Bu müze, bir ilişkiyi yaşatmak değil, bitmiş bir şeyi kabullenememekle ilgili.
Dizisi çıkmadan önce okumak istememin sebebi de buydu; hikâyeyi görsel bir yönlendirme olmadan, tamamen metnin rahatsız edici havasıyla deneyimlemek. Genel olarak romantik bir aşk hikâyesi bekleyenler için uygun bir kitap değil ama insan psikolojisi ve takıntılı bağlanma üzerine düşündüren bir roman. Sayfalarca ben ne okudum diye sık sık sorguladım, kitap olarak bayıldığım bir kitap olmadı ama tam olarak Türk dizileri için biçilmiş kaftan.
İki Şehrin Hikâyesi, ilk bakışta dili ve anlatımıyla biraz zorlayıcı olabilir. Ancak kitabın temaları netleşip karakterler derinleştikçe hikâye akmaya başlıyor ve okuru içine çekiyor. Neredeyse ilk 200 sayfanın ardından olay örgüsü ve karakterler benim için oturdu.
Kitap, Fransız Devrimi’nin kaotik atmosferini ve iki farklı şehri — Londra ve Paris’i — etkileyici bir şekilde harmanlayarak okura sunuyor. Hem dramatik bir hikâye hem de derin felsefi temalar barındırıyor.
Felsefi olarak özellikle intikam ve adalet kavramlarını sorguluyor. Dickens, devrimin bireyler üzerindeki yıkıcı etkisini ve adalet arayışının nasıl acımasızlığa dönüşebildiğini çarpıcı biçimde ele alıyor. Aynı zamanda sevgi, özveri ve insanın kendini aşma hâli de romanın güçlü damarlarından biri.
Sonuç olarak İki Şehrin Hikâyesi, okuması zaman zaman zorlayıcı olsa da, tarihsel anlatımı insan doğasına dair derin gözlemlerle harmanlayan, okuru düşündüren ve etkileyen bir klasik. Zorlanarak ama severek okuduğum, mutlaka okunması gerektiğini düşündüğüm bir eser.
Tutunamayanlar, zihinsel olarak yorgun olduğunuz bir zamanda okunabilecek bir kitap değil. Konsantrasyon istiyor, oturup dinlenmiş bir dikkat talep ediyor. Bazı bölümlerinde anlam aramayı bırakıp sadece duygunun akışına kapılmak gerekiyor. Yine de tüm bu zorlayıcılığın içinde, insan içine işleyen, fark ettirmeden iz bırakan bir tarafı var. Benim için Tutunamayanlar, bitirdiğinde "iyi ki okumuşum" duygusunu veren ama yeniden okumayı da mutlaka gerektiren bir kitap oldu. Çünkü Uyar'in metni tek seferde değil, zamanla açılan bir kapı gibi.
Kitabın içinde özellikle Selim İleri ve Turgut Özben’in yaşadığı dışlanmışlık beni çok etkiledi. Yazar bu karakterler üzerinden toplumun "uyum sağlamayanı" nasıl hızlıca kenara ittiğini gösteriyor. İlginç olan şu ki, kitap yıllar önce yazılmış olsa da anlattığı bu yabancılaşma hali bugün de hala geçerli. Toplumun kalabalığında kendine yer bulamayan, sesini duyuramayan, "fazla gelen" insanların hikayesi hiç bitmiyor. Bu açıdan Tutunamayanlar, geçmişten bugüne uzanan bir ışık gibi; hem kendi dönemini anlatıyor hem de bizim dönemimize dokunuyor.
Küçük Prens, dışarıdan bir çocuk kitabı gibi görünse de aslında yetişkinlerin dünyasına güçlü bir ayna tutan, her yaştan okuyucunun farklı dersler çıkarabileceği çok özel bir eser. Her dönemde yeniden okunmayı hak eden ve her okumada yeni bir anlam sunan nadir kitaplardan biri.
En çok etkilendiğim cümle ise "Herkesin bir yıldızı vardır ama kimseninki birbirine benzemez" kısmıydı. Bu ifade, insanların değer verdiği şeylerin ne kadar benzersiz olduğunu öyle sade bir dille anlatıyor ki... Kitap, küçük görünen detaylarla bile insanin iç dünyasında büyük bir karşılık buluyor.
Kısacası az sözle çok sey söyleyen, herkesin hayatında bir kez değil birkaç kez okuması gereken bir kitap. Kesinlikle tavsiye ederim.
Yazarın okuduğum ilk eseri. Yoğun edebi bir dil değil daha sade ve günlük dil kullanılan bu kitapta, bir kadının ayrılık sonrası Osman’a yazdığı mektuplar yer alıyor. Mektuplar insanın iç karmaşasında ayrılık, özlem, barışma, serzeniş hepsini barındırıyor. Okurken keyif veren, düşündüren güzel yerleri oldukça fazla olsa da kitabın mizahi yönü bana çok hitap etmedi. Bir kitap olarak değil köşe yazısı olarak okusam beğenim daha fazla olurdu kesinlikle.
