Baştankara
@Ravent
Florebo quocumque ferar
2006 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kendini rahat hissetmesini, sevilmenin ve önemsenmenin ne demek olduğunu anlamasını istiyorum.
Keşke tüm bunları benimle birlikte yapabilseydi.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
“Mutlu görünüyorsun.”
“Ben her zaman mutluyum.”
“Hayır, değilsin. Her zaman mutlu görünüyorsun ama her zaman mutlu değilsin.”
En son ne zaman biri bana sarıldı, hatırlamıyorum. Belki geçen sezon Miller antrenman salonunda bana sarıldığında. Hoş bir andı. Beklenmedik ama hoş. Bu, o sarılmadan farklı. O, sanki birinin arkadaşıymışım gibi hissettirdi. Bu, sanki birinin her şeyiymişim gibi hissettiriyor.
Kitabın başını ve sonunu sevdim ama ortalarında o kadar sıkıldım ki anlatamam. Miller ile Kai çok tatlı bir tanışma yaşadı ve olgun davranarak ilişkilerindeki zorlu eşiği geçti. Giriş ve sonuçta hiçbir sıkıntıları yoktu yani. Ama gelişme kısmında beni çoook yordular. Çünkü habire aralarındaki gelgiti ve birbirlerini itip çekmelerini okuduk. O da bir yerden sonra boğdu boğdu duvara attı beni. Max'ın tatlılığı olmasa buraları okurken sıkıntıdan bayılabilirdim, o kadar diyeyim.
Yazar bu uzun yazma işini ilk kitapta kotarmıştı ama 2 ve 3'te aynı başarıyı gösteremedi ve artık kendi kendini sabote etmeye başladı bence. Sırf uzatacağım diye şu güzelim çiftini bile harcayacaktı neredeyse. Tek temennim, serinin kalan kitaplarının da böyle hissettirmemesi.
