Ne var ki adını nadiren söylüyordum. Fazla büyülü bir sözcükmüş gibi geliyordu. Sanki beni içeriden ışıtarak onu ne kadar istediğimi, zihnimin plaktaki çizik misali gün boyunca ona dönüp durduğunu gösterecekti. Çaba dahi göstermeden sürekli nerede olduğunu fark etmeme, gözlerimi kapayıp şöyle bir dönsem bile ilk denemede yine de onu işaret edebileceğimi anlayacaktı.