Uzun zaman oldu kaldırımda oturmayalı,
Arkadaşlarla konuşmayalı...
Sessizce oturup etrafa bakmayalı,
Kendi hülyalarımıza dalmayalı.
Kaldırımın her basamağı,
Hayatımızın farklı dönemleri gibi;
Zamanın eskittiği anılarımız gibi,
Birbirinden farklı parçalar gibi...
Şimdi hatırlıyorum;
Tozlu anılarımın arasında,
Her kaldırım basamağında,
Kederli ama yine de neşeli geçen günlerimi.
Bilmiyorum neden yeniden canlandı o günlerim...
Hiç bitmeyecekmiş gibi,
Oyalanarak geçirdiğimiz o vakitler.
Anlamadan geçti.
Artık tek başıma oturuyorum kaldırımda;
Düşlerim, düşüncelerim,
Bir de senin hayalin var.
Zaman seni de bana unutturur,
Senin için beslediğim sevgimi de eskitir diye korkuyorum.
Zaten konuşmaz oldun,
Bakmaz oldun gözlerime;
Gülmez oldun komik hallerime.
Sen de bırakıp gitme;