…Felaketimizi başka biriyle taksim etmek saadettir, fakat annelerle değil, annelerle değil. Annelere anlatılan kederler taksim değil, zarbedilmiş olur: Çocuklarının felaketini iki kat şiddetle hisseden anneler, bu ızdıraplarını çocuklarına fazlasıyla iade ederler; böylece keder anadan çocuğa ve çocuktan anaya her intikal edişinde büyüdükçe büyür…
“Ben Tanrı’nın insanlardan yalnız başlarına yaşamalarını istemediğini, bu yüzden de onlara herbirinin neye ihtiyacı olduğunu göstermediğini; aksine insanların bir arada yaşamalarını istediğini, böylece onlara hem kendilerinin hem de diğer insanların ihtiyacının ne olduğunu gösterdiğini anladım.
İnsanlar kendi kaygıları için hayatta olduklarını sanıyorlardı, oysa sadece sevgi sayesinde hayattaydılar. Sevgiye ulaşan kişi Tanrı’ya ulaşır ve Tanrı onun içindedir, çünkü Tanrı sevgidir.Şimdi bunları anladım.”