Çekilecek bir köşemiz olacak. Yatağımız olacak. Yorganı gözlerimize çekeceğiz. Belki bir deniz kenarı, belki bir ağaç altı, bir rüzgar, bir sessiz kahve, bir bardak çay, bir simit, bir kilo şarap bulursak dost olarak bu en iyisi.
Ama insan?
Yok kardeşim. Yok. İnsan bulamayacağız. Bu şehir bu kadar pisken, bu kadar laubali, bu kadar düşkünken, para kazanıp da kendinden ötesini merhametsizce kullanırlarken..