Redina

Promete
Bir gün şu hastalıklı vatan canlanırsa. Ey müştaak-ı feyz ü nûr olan ati-i milletin Mechûl elektirikçisi,âktar-ı fikretin Yüklen getir-ne varsa- biraz meskenet-fiken, Bir parça rûhu, benliği idrâki besleyen Esmârı bünye-hîzini;boş durmasın elin. Gör daimâ önünde esatir-ül evvelîn Gökten deha-yı nârı çalan kahramanını… Varsın bulunmasın bilecek nâm ü şânımı!..
Reklam
Promete
Kalbinde her dakika şu ulvî tahassürün Minkar-ı ateşinini duy, daima düşün: Onlar niçin semâda,niçin ben çukurdayım? Gülsün neden cihân bana, ben yalnız ağlayayım?… Yükselmek âsümâne ve gülmek, ne tatlı şey!…
Haluk’un “Amentü”sü
Akıl, o büyük sâhirin i’câzı önünde bâtıl geçecek yerlere hüsrânla,inandım. Zulmet sönecek, parlayacak hakk-i dirahşân Birdenbire bir tâbiş-i bürkânla,inandım. Kollar ve boyunlar çözülüp bağlanacak hep Yumruklar o zencîr-i hurûşanla,inandım. Bir gün yapacak fen şu siyah toprağı altın, her şey olacak kudret-i irfânla… inandım.
Ebnâ-yi beşer birbirinin kardeşi… Hulyâ! Olsun, ben o hulyâya da bin cânla inandım.
Reklam