...Yemeğe ihtiyaç duyduğu zaman kimse yemek vermemiş, yemeğe de davet etmemişti. Halbuki şimdi binlerce yemek satın alabilecek durumdayken ve paraya ihtiyacı yokken, her yerden yemek daveti gelmesi tuhaftı. Neden? Bu çok adaletsiz bir durumdu; üstelik bu davetlere layık olacak bir şey yapmamıştı! Oysa hiç değişmemişti Martin...
"...Hayattan hiçbir zaman korkmadım, ama hayata doyacağımı da düşünmezdim. Hayata öyle doymuşum ki, içimde en ufak bir arzu yok artık. Eğer içimde bir parça bile yer kalmış olsaydı, o yer inan ki senin olurdu. Görüyorsun işte, çok hastayım."