Güneş Postacı
@Rensa
Dijital Tasarımcı ve Reklamcı
Yıldız Teknik Üniversitesi
İstanbul
34 okur puanıAralık 2016 tarihinde katıldı
Bir insan kitap okurken nasıl hissizleşebilir ?
Bende Leyla gibi hissizleştim. “ Uzun zamandır hissizleşmiş olmasaydık , bu dehşete dayanamazdık (Syf 100) “
İlk sayfalarda bir kadın olarak, daha sonra kadından öte bir “insan” olarak gözyaşlarımı tutamadım. Daha sonra bende Leyla gibi hissizleştim. Sayfalar ilerledikçe sizde kirleniyorsunuz. Her kelime her cümle ruhunuza bir leke gibi yapışıyor, çıkaramıyorsunuz. “Önce banyo küvetine girdim ve tepeden tırnağa sabunlandım. Tekrar tekrar. Ama pislik içimin derlinliklerindeydi (syf 120) “ bende de o misal işte, kitap bitti ama pislik içimde bir gölge gibi pusuya yattı.
Bir insanın acılarını anlamak için “yaşamak” gerekir. Leyla bunu size yeterince yaşatıyor. Hayatın sillesini bir kez daha yemek için okunması gereken bir kitap. O sille bize öyle bir ders versin öyle bir iz bıraksın ki onsuz bir daha yaşayamayalım.
Etkisinden çıkamayacağınız gerçek bir yaşam öyküsü...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bu kitap beni ilk defa Marguez ile tanıştırdı. Büyük hevesle başladığım kitap bazı sayfalarda öfkelendirdi bazı sayfalarda merhametimi harekete geçirdi. Öfkelenmemin sebebi şu ki baş karakterin çocuk yaşta bir kızın bekaretini alarak kendisine 90. Yaş günü hediyesi vermesiydi, kitap bu düşünce seyrinde başlayıp daha sonra değişse bile benim karaktere olan önyargımı yenemedi. Merhametim harekete geçiren ise hayatı boyunca aşkı ilk defa tadıp her gece görmeyi beklediği Kıza dokunmayıp sadece seyretmesiydi. Çünkü Aşk dokunmadan da sevmektir, izleyip doyabilmektir. Akıcı, iç içe geçmiş yoğun duygular ve hayatlar nakış gibi işlense de yazarın, 90 yaşındaki bir ihtiyarın bir çocuğa aşık olabilme düşüncesi maalesef kitabı eleştirmemin sebebidir:
Kitabın her sayfasında nefesime bir acı, kalbime bir "huzursuzluk" sindi. İnsanların hayatları, bizlerin önyargılarından daha önemsiz olduğunu ne güzel anlatmış Livaneli. Boğazım düğümlenerek ve elimi açıp şükrederek bitirdim romanı ve en kötüsü bir kadın olarak Meleknaz'ın, Zilan'ın, Nergis'in yaşadıkları onların bedenine dokunan soğuk elleri öpmeye çalışan kokulu ağızlarını pis bakışlarını bedenimde hissettim. Sanırım bu kitabın büyüsü de buydu. Fazla söze ne hacet her zamanki gibi bir Livaneli klasiği...
Kadınların yaşadığı zorlukları , bu savaşta ne kadar yalnız ve savunmasız olduğumuzun kanıtıdır. Her sayfasında bilgi ile alışveriş yapabileceğiniz, her kadının kütüphanesinde bulunması gereken bir eser.
