Zannediyorum ki; derdimi bir insan ile paylaşınca o yara dağlanacak, hemen kabuk bağlayacak ya da hiç açılmamışcasına yok olacak. Halbuki, derdimi anlattıkça daha çok kan kaybediyorum. Üstü toz tutmuş, arada kaybolmuş kötü anılar da sanki o anı bekliyormuş gibi silkelenip kendini belli ediyor. Anlatmasam, bu sefer de anlaşılmama telaşı başlıyor. Derman gibi gözüken bu iç dökme olayı başka bir dert oluyor. Yük oluyor. Ya da sadece bana böyle oluyor.