Erdil Köse
@Revenge70
Eksilmiş sayılmaz ömürden , Doğu'da geçirilen yıllar.
Semih Doğan in (#27363375) incelemesinden sonra yazmaya kalkmak hadsizlik olur eminim ama Semih demişsin ya incelemende orada görev yapan öğretmenler de yazsa da biz de okusak diye. Öğretmen değilim ama doğuda görevim icabı uzun yıllar kaldım ve ben de yazmak istedim. Amacım herhangi bir polemik ortamı yaratmak , ayrım yapmak ya da taraf olmak değildir.
Okumak istemeyenler ekranlarındaki ‘’X ‘’ işaretine basıp es geçebilirler.
Mecburi hizmet, doğu tayini, şark görevi demek nedir ya insanın kendi vatanında görev yerinin zorunluğu, mecburiyete bağlı kılınması ne kadar huzur verici gelir ki insana? Sanki batı, güney esas hak edilen yaşam alanları şark ise mecburen mecburiyetten:(
Tayin memurları hep aynı aylarda gelirler tayin yerlerine. Kimisi öğretmen olmuş ama atanamamış mecburen polis olmuş, kimisi iş güç bulamamış kısa yoldan polis olmuş . Ama gerekçe ne olursa olsun hepsinde ekmek parası çabası.
Peki kaçınız onların sıkıntılarını bilir, düşünür, hisseder ya da yaşarsınız?
Önceden orada görev yapmış herhangi bir arkadaşınız yoksa eksiyle başlar hayat size. Niye mi? Lojman yoktur, doğuya gönderilirsiniz ama, sınırlı sayıdadır lojman size bir türü gelmez sıra. Başlarsınız ev aramaya; batıda memursanız ev tutmak ne kadar kolay ise doğuda hele de polise çekinir ev sahibi evini vermeye.
Tuttunuz bir ev, oranın halkına olan kira 500 ise size 1000 TL. Niye ? Çünkü terör parası adı altında maaş harici verilen ek gelir bilinir herkesçe.
Sivil giyinip gider iş yerinde giyersiniz resmileri, sanırsınız ki kimse bilmez yaptığınız işi. Zamanla anlarsınız ki doğunun hangi ili olursa olsun fark etmez şehre giriş yaptığınız andan itibaren tanınırsınız. " ne işiniz var lan burada sizin ‘’ dercesine bakan kaç
Puan vermedi·194 syf.·
2018 29. kitabı
Semih Doğan in (#27363375) incelemesinden sonra yazmaya kalkmak hadsizlik olur eminim ama Semih demişsin ya incelemende orada görev yapan öğretmenler de yazsa da biz de okusak diye. Öğretmen değilim ama doğuda görevim icabı uzun yıllar kaldım ve ben de yazmak istedim. Amacım herhangi bir polemik ortamı yaratmak , ayrım yapmak ya da taraf olmak değildir.
Okumak istemeyenler ekranlarındaki ‘’X ‘’ işaretine basıp es geçebilirler.
Mecburi hizmet, doğu tayini, şark görevi demek nedir ya insanın kendi vatanında görev yerinin zorunluğu, mecburiyete bağlı kılınması ne kadar huzur verici gelir ki insana? Sanki batı, güney esas hak edilen yaşam alanları şark ise mecburen mecburiyetten:(
Tayin memurları hep aynı aylarda gelirler tayin yerlerine. Kimisi öğretmen olmuş ama atanamamış mecburen polis olmuş, kimisi iş güç bulamamış kısa yoldan polis olmuş . Ama gerekçe ne olursa olsun hepsinde ekmek parası çabası.
Peki kaçınız onların sıkıntılarını bilir, düşünür, hisseder ya da yaşarsınız?
Önceden orada görev yapmış herhangi bir arkadaşınız yoksa eksiyle başlar hayat size. Niye mi? Lojman yoktur, doğuya gönderilirsiniz ama, sınırlı sayıdadır lojman size bir türü gelmez sıra. Başlarsınız ev aramaya; batıda memursanız ev tutmak ne kadar kolay ise doğuda hele de polise çekinir ev sahibi evini vermeye.
Tuttunuz bir ev, oranın halkına olan kira 500 ise size 1000 TL. Niye ? Çünkü terör parası adı altında maaş harici verilen ek gelir bilinir herkesçe.
Sivil giyinip gider iş yerinde giyersiniz resmileri, sanırsınız ki kimse bilmez yaptığınız işi. Zamanla anlarsınız ki doğunun hangi ili olursa olsun fark etmez şehre giriş yaptığınız andan itibaren tanınırsınız. " ne işiniz var lan burada sizin ‘’ dercesine bakan kaçErdil Köse
Öncelikle kaleminize yüreğinize sağlık çok güzel ifade etmişsiniz yaşanılanları. Polis değilim fakat güneydoğu da tim komutanı olarak askerlik yaptığım dönemde polis arkadaşlarımın yaşadığı sıkıntılara şahit oldum. Evinden çıkıp operasyona giderken ne zaman geleceksin baba diye soran çocuğuna cevap veremez çünkü dönüp dönmeyeceği belli değildir. Her seferinde son kez sarılıp öpüp koklar çocuğunu sonrada o gözlerinden akmak için sabırsızlanan göz yaşlarını gizli gizli yüreğine akıta akıta gider ölüme. Terörün her zaman öncelikli hedefidir siviller gibi eşiyle çocuğuyla çıkıp rahat rahat dolaşamaz hep tetikte olmak zorundadır. Operasyonda bile kendi canından çok ailesini düşünür evine roket mi atıldı çocuğunun servisi mi bombalandı endişesi her saniye içten içe kemirir zihnini. Ne kadar maaş alırsa alsın kaybedilen bir eşi evladı yarım kalan hayatları yaşanmamış yılları geri getirebilir mi o kağıt parçası. Vatan sevgisi bayrak sevgisi olmasa milyonlar da verseler kaç kişi katlanır böyle meşakkat li bir mesleğe. Neden polisi sevmediklerini ifade ettikleri halde başları sıkıştıkları anda ilk olarak polisi arar insanlar. Geceleri yatağında ailesi ile huzur içinde uyurken devriye gezen karakollarda sabahlayan gerektiğinde kendi canını ortaya koyarak vatandaşın güvenliği için kelle koltukta teröristin hırsızın katilin itin kopuğun peşinde kopan polisi sevmez. Polis her zaman huzurun teminatıdır ve sırf para içinde yapılmayacak kadar özverili ve kutsal bir meslektir. Tüm polislerimize Saygılarımla. Allah hepinizi korusun.
Reklam
Eroin hakkında yazılmış bir kitaptan beklediğim gibi değildi sanırım. Bir çok yazarla aynı hataya düşmüş yazar. Çok gerçek bir yarayı, göz önünde olsa da bir o kadar göz yumulan bir olayı masal gibi anlatmış. Karakterlerdeki tutarsızlık bir yana insana hiç bir şey gerçek gelmiyor. Bu konuda okuduğum diğer kitaplardan ve araştırmalarımdan yola çıkarak eroinle dans denen oyunun çokça yumuşatıldığını düşünüyorum. Bunlara rağmen emek verilmiş ve değinilmesi gereken bir konuya değinmiş. Belki ergenlik dönemindeki gençler için faydalı olabilir. Ancak özendirici olabilecek yönleri de yok değil.
Erdil Köse
Size kesinlikle katılıyorum. Uyuşturucu bağımlılığı bu kadar basite indirgenmemeliydi. Eroin bağımlılığından kurtulmak için yıllarca tedavi olduğu halde başaramayan insanlar var.