Düşünsenize, zaman denilen spiral hat üzerindeki bir aralıkta yaşayıp sonra da ölüyoruz. Belli metreküp kadar alan işgal ediyor, sonra da bitiyoruz. Nasıl yaşadığımızın önemi yok. Hepsi aynı yere çıkıyor. Madem ölüyoruz, o halde niye yaşıyoruz ki?
Çünkü bir insan nasıl olur da bu evrende olan biteni normal görüp intihar etmeyi düşünmezdi ki? Nasıl olur da her şey ona anlamlı gelebilirdi? Nasıl olur da var olmak açıklanabilirdi? Buna nasıl tahammül edilirdi?
Ayrıca yeri gelmişken şunu da belirtmek isterim; dinin bana yüklediği sorumlulukları yerine getirmesem de, mesela namaz kılmasam da ara sıra pişman olduğum için Allah'ın beni affedeceğini düşünüyordum. Çünkü o çok merhametliydi ve ben iyi bir insandım. Çoğu dindardan çok daha dürüst ve ahlaklı olduğumu düşünüyordum. Onlar gibi olmaktansa böyle kalmak daha iyiydi. Namaz kılmıyordum ama kimseyi de dolandırmıyordum mesela. Allah'ın beni affedeceğini düşünüyordum. Hatta bundan emindim.