Zamanı hatırlatan her şeyden nefret ediyorum. Önce beklemekten. Ömür boyunca ya bekliyor ya bekletiyor insan, ikisi de kötü, ikisi de hazin tarafı yaşantımızın.
Ben ölüyorum sen görmüyorsun
Kurumuş bir gül halinde düşüyorum eline
Ağlıyor sararmış yapraklarım
En güzel zamanların tükendiğine
Dinmeyen bir uğultu var başımda
Ellerim, gözlerim, kalbim ağrıyor
Eski bir şarkı beni en ötelerden
Upuzun bir zamansızlığa çağırıyor
Başım, her türlü mihneti çeken başım
Nasıl kederler içinde, bilmiyorsun
Dünya yıkılmış altında kalmışım
Bir güneş can çekiyor senin ufkunda
Boşluktayım, içimde her şey yarım
Aydınlatıyor yüzünü son ışıklarım
Beni bunca saracak ne vardı?
Kanıma girecek
Gözbebeklerime oturacak
Bir senfoni gibi kulaklarımdan eksilmeyecek
Ne vardı?
Hiç karşıma çıkmasaydın
Bu kör olası gözler görmeseydi seni
Ne vardı
Güzelliğini hiç bilmeseydim
Bir dua gibi bellemeseydim adını
Ne vardı bütün gece
Gözlerimi tavana dikerek
Seni düşünmeseydim