Reyyan Öztürk

Reyyan Öztürk
Zamanı hatırlatan her şeyden nefret ediyorum. Önce beklemekten. Ömür boyunca ya bekliyor ya bekletiyor insan, ikisi de kötü, ikisi de hazin tarafı yaşantımızın.
Alıntı
Reklam
Ben ölüyorum sen görmüyorsun Kurumuş bir gül halinde düşüyorum eline Ağlıyor sararmış yapraklarım En güzel zamanların tükendiğine Dinmeyen bir uğultu var başımda Ellerim, gözlerim, kalbim ağrıyor Eski bir şarkı beni en ötelerden Upuzun bir zamansızlığa çağırıyor Başım, her türlü mihneti çeken başım Nasıl kederler içinde, bilmiyorsun Dünya yıkılmış altında kalmışım Bir güneş can çekiyor senin ufkunda Boşluktayım, içimde her şey yarım Aydınlatıyor yüzünü son ışıklarım
Sayfa 249·Kitabı okudu
Alıntı
Beni bunca saracak ne vardı? Kanıma girecek Gözbebeklerime oturacak Bir senfoni gibi kulaklarımdan eksilmeyecek Ne vardı? Hiç karşıma çıkmasaydın Bu kör olası gözler görmeseydi seni Ne vardı Güzelliğini hiç bilmeseydim Bir dua gibi bellemeseydim adını Ne vardı bütün gece Gözlerimi tavana dikerek Seni düşünmeseydim
Gitmek mümkün olsa da gitsem uzaklara Sevmesem seni bir daha
Sayfa 34·Kitabı okudu
Şiir
yine ben kaldım ve bir yudum heves yine ben kaldım ve bir avuç umut gözlerinden gönlüme yansıyan yakıcı aşkının hatırası bir de.
Sayfa 28 - Hatıralar
Şiir