Reyyan Öztürk
@ReynOan
Türkiye Cumhuriyeti
40 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
Sabitlenmiş gönderi
Onlar ki toprakta karınca,
suda balık,
havada kuş kadar
çokturlar;
korkak,
cesur,
cahil,
hakim
ve çocukturlar
ve kahreden
yaratan ki onlardır,
destanımızda yalnız onların maceraları vardır.
sonra gittin.
birlikte kışlıkları naftalinleyecektik.
söz vermiştim unutmayacaktım gözlerini
bir yeşil fanila gibi ipte, alıp ütüleyecektim.
herkese iyi akşamlar demeyi öğretecektim gözlerine.
sonra gittin.
çocuk oldum bir daha, ağladım.
kaç şiir, kaç kere sular altında kaldı.
kitaplar, aşk, her şey.
her şeyi son bir kere daha kurtaramazdım.
keşke nane şeker gibi mentollü bir buluttan doğaydım
sonra gittin.
beyaz bir küf büyüdü evde, tersten yağan kar gibi.
keşke dünya toz şekeri ile kaplı olsaydı.
çocuk oldum sonra ağladım, yağmur bile beni ayıpladı.
söz dedim, söz verdim.
ruhumu gömdüğüm yer hala belli.
güneşi özledim, sonra seni
keşke gölgesine razı bir fesleğen olaydım.
sonra gittin
gözlerin bir yeşil fanila unutulmuş balkonda
sicim yağmur taklidiydi
artık iyice inceldi.
Didem Madak
Reyyan Öztürk tekrar paylaştı.
Ben ölüyorum sen görmüyorsun
Kurumuş bir gül halinde düşüyorum eline
Ağlıyor sararmış yapraklarım
En güzel zamanların tükendiğine
Dinmeyen bir uğultu var başımda
Ellerim, gözlerim, kalbim ağrıyor
Eski bir şarkı beni en ötelerden
Upuzun bir zamansızlığa çağırıyor
Başım, her türlü mihneti çeken başım
Nasıl kederler içinde, bilmiyorsun
Dünya yıkılmış altında kalmışım
Bir güneş can çekiyor senin ufkunda
Boşluktayım, içimde her şey yarım
Aydınlatıyor yüzünü son ışıklarım
Reyyan Öztürk tekrar paylaştı.
Beni bunca saracak ne vardı?
Kanıma girecek
Gözbebeklerime oturacak
Bir senfoni gibi kulaklarımdan eksilmeyecek
Ne vardı?
Hiç karşıma çıkmasaydın
Bu kör olası gözler görmeseydi seni
Ne vardı
Güzelliğini hiç bilmeseydim
Bir dua gibi bellemeseydim adını
Ne vardı bütün gece
Gözlerimi tavana dikerek
Seni düşünmeseydim
