Ne güzeldir Platon'un sözleri: ''Dahası insanlara dair akıl yürüten birisi dünyevi meselelere, kalabalıklara, ordulara, çiftçilere, evliliklere, boşanmalara, doğumlara, ölümlere, mahkemelerin gürültüsüne, ıssız topraklara, her türden barbar halka, festivallere, matemlere, pazar yerlerine, hepsinin karmaşıklığına ve karşıtlıklardan doğmuş birlikteliklere yüksekçe bir yerden bakar gibi bakmalıdır.''
Aşağılıyorsun, bizzat kendini aşağılıyorsun ruhum! Kendini onurlandıracağın zaman gelip geçiyor.Çünkü herkesin tek bir yaşamı vardır ve seninki hemen hemen tamamlandı; kendine saygı duyan biri değil, diğer insanların ruhlarında kendi mutluluğunu arayan birisin.
Şu çocuk dünyaya getirme işi şimdi olduğu gibi bir zorunluluk veya bedensel zevkin eşlik ettiği bir şey değil de tamamen düşünüp taşınarak akılla yapılan bir iş olsaydı acaba insan soyu gerçekten varlığını sürdürmek ister miydi? Bir insan gelecek nesle onu hayat yükünden kurtaracak kadar şefkat ve merhamet beslemez miydi? Ya da böyle bir yükü onun üzerine yükleme sorumluluğunu soğukkanlılıkla üstlenmeyi istemeyecek kadar ona yakınlık duymaz mıydı?
Dünya bir cehennemden farksızdır ve onun içinde bir taraftan insanlar, diğer taraftan iblisler azap ve işkence gören ruhlardır.