Onlar sahradaki deve kuşu gibi, önlerindeki tehlikeyi görmemek için başlarını kumun içine gömüyorlar ve başları dışarı çıkarılınca kızıyorlardı.
Halkın yaşayışını kendi haline bırakmışlar. Sanki bunları düşünmek hiç kimsenin görevi değilmiş gibi... Sanki ilk ve son defa olarak şöyle bir karar vermişler; "İstedikleri gibi yaşasınlar. İyi bir şey olursa mutlu olsunlar. Kötü bir şey olursa sabır ve dayanıklılık göstersinler."
Yöneticiler, ister iyi veya kötü, ister kahraman veya zalim olsunlar, onlar kendi toplumlarının birer aynasıdır.
Ülke halkının büyük bir kısmının, böyle kabalık ve bilgisizlik içinde kalmasına seyirci kalmak ayıptır. Uygarlık ışığıyla aydınlanan her bir kimsenin buna ilgisiz kalması cinayettir.