"Böyle bakmasana."
"Nasıl?"
"Beni çözmek ister gibi. Ağzımdan çıkan her kelimeyi dikkatle dinler gibi... Beni merak edermiş gibi."
Rolümü iyi oynadığımı söylememe gerek varmı?
"Zaman geçtikçe içindeki yangın yavaşça söner, sen külleriyle yaşamaya devam edersin. Sonra da o küllerle beraber yeniden doğar ve ayağa kalkarsın. İnan bana, bitmese de azalacak. Alışacaksın."
Sevdiğim bir yazar, "Bir insanı tanımak istiyorsanız son sahnelerini iyi izleyin, insanlar son anlarında gerçek yüzlerini göstermeye bayılırlar." der. Bana göre son sahne ölüm değildi. İnsanın son sahnesi, her şeyin bittiğini düşündüğü an, en sevdiğini kaybettiği an, geçmişe dair inancının kalmadığı an ya da bir akıl hastanesinde olduğu anlardan biri de olabilirdi. Kim bilebilirdi?