Halil Demircioğlu
@Robii67
Kitap okumaya geç de olsa artık vakit bulabilen. Yakın tarih kitapları başta olmak üzere hemen hemen her türlü romanı okumayı seven bir kitap manyağı.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Traş ettiler onu, kefene koymak yerine giydirdiler ve Fort Summer'ın en büyük mağazasının vitrinine koydular, hayran ve alaycı bakışlar altında. Atlı, arabalı adamlar gelip uzun kuyruklar oluşturdular önünde. Üçüncü gün, makyaj yapmak zorunda kaldılar ona. Dördüncü gün, sevgi gösterileri arasında gömüldü.
Bir arkadaşımın tavsiyesiyle okuduğum anı biyografi kitabı. Arkadaşımdan öğrendiğim kadarıyla halen Almanya'da yaşayan aslında mimar olan 1937 doğumlu yazarın annesini ve gıyabında kendi hikayesini anlattığı çok güzel yazılmış bir hatırat.
Arkadaşımdan öğrendiğim kadarıyla sanırım yazar Nil Berke altı yıl süren bir süreçte tamamladığı kitabını; 2013 yılında vefat eden hayat arkadaşının da bir arzu ve vasiyeti üzerine yazmış.
Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş dönemlerine de bir nebze ışık tutan sıcacık bir aile hikayesi.
Zaman zaman gözleriniz yaşararak okuyacağınız, kendinizden de bir şeyler hissedeceğiniz dolu dolu yaşanmış bir hayat hikayesi. Her olayda anne Selma'dan aktarılan atasözleri ise kitaba ayrı bir özellik kazandırıyor.
Her yaşanmışlığın ayrı bir hikayesi vardır. Mühim olan bu hikayenin gelecek kuşaklara doğru ve eksiksiz aktarılabilmesi ve okuyanlarda da bazen hoş bir seda bazen bir hayat dersi verebilmesi...
Bence yazarımızın en büyük kazancı olacak...
Ben bu kitabı çok severek okudum.
Torhan ve ben, hemen Ankara'ya uçtuk. Uçakta otururken, tüm anılarım bir film şeridi gibi gözlerimin önünde canlandı. Öğrencilik zamanlarımızda ne zaman Ankara'ya gelsek Selma, bizi uçağın merdivenlerinde karşılardı. Birkaç yıl sonra pasaport kontrol noktasının olduğu yerde, bekleme salonlarında bekler oldu. Babam buralara gelmeyi pek doğru bulmazdı, annem bir an evvel bize sarılmak, kollarının arasına almak isterdi. Annem bir süre sonra bizi servis otobüslerinin bulunduğu durakta karşılar olmuştu. Zaman zaman arabası olan arkadaşları ile bizi almaya gelirdi. Her daim bizi düşündüğünü söyler ve şu sözler dökülürdü dudaklarından: "İyi insan lafının üstüne gelir!"
