R.Raskolnikov
@Rodion_1
~Herkes Celladına Aşık Olur Nihayetinde
Şu anda okuduğu kitaplar
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Etrafını toplamakta vedadır
Eski filmler izler, yağmur da yürür, çay içer hatta bazen kahve bile yapar ve sürekli sigara içerdi. Belki de coktan ölmüştü, beden en son mu ölüyor aceb... Bir zamanlar özenle yazdığı günlüğü yakmış bundan gram azap duymamıştı, etrafı topluyor fazlalıkları atıyor hatta öyle ki yazlıklarını da yakmak üzere toplamıştı bir köşeye... Küstükleri ile barışmak istiyor şimdilerde oysa o gurulu biri bunu istemesi yada istemesine iten şey neydi yanlızlık mı? yok zaten yanlizligi seviyor ki ... Bu sessiz bir vedaydı bunu yıllar sonra anlıyordum bilseydim durdururdum yaşamaya ikna etmenin bir yolunu bulurdum;belki de bulmazdım bilemiyorum hayatın güzel olduğuna hala kendim inanmazken onu nasıl ikna edebilir inandırırdım ki...
Aşk kendini tamamlama mı yoksa kendini tanıma mı ¿
Ona bakarken çok tanıdık birini görüyormuşum, onu biliyormuşum duygusuydu bu.Bana benziyordu...
"Onlar yoksulluğu,para kazanmakla unutulacak bir suç olduğunu sanacak kadar masum insanlardı "
Celâl salık-Defterlerde
Şivesiyle Yoran, Hikâyesiyle Bırakmayan Kitap
Kara Ahmet Destanı, bireysel bir kahramanlık anlatısından çok, toplumsal koşulların insanı nasıl şekillendirdiğini gösteren sert ve gerçekçi bir metin. Eser, adını aldığı “destan” kavramını abartılı bir kahramanlıkla değil; direniş, yoksulluk ve onur ekseninde kuruyor.
Kara Ahmet karakteri kusursuz bir figür olarak çizilmiyor. Aksine, içinde yaşadığı düzenle sürekli çatışan, zaman zaman tökezleyen ama yine de ayakta kalmaya çalışan bir insan profili sunuluyor. Bu yönüyle kitap, okuru basit bir iyi–kötü ayrımından ziyade, koşulların insan üzerindeki belirleyiciliğini düşünmeye itiyor.
Yazarın mekân ve çevre tasviri oldukça güçlü; coğrafya yalnızca bir arka plan değil, hikâyenin ruhunu belirleyen temel unsurlardan biri hâline geliyor. Yoksulluk, baskı ve dayanışma gibi temalar, süslenmeden ve dramatize edilmeden aktarılıyor; bu da anlatının inandırıcılığını artırıyor.
Ancak kitabın dikkat çeken ve herkes için aynı ölçüde akıcı olmayabilecek yönlerinden biri, yazarın yoğun biçimde şive kullanması. Bu tercih, anlatıya otantik bir tat ve sözlü kültür havası katarken, yer yer metni ağırlaştırabiliyor. Özellikle uzun diyaloglarda şive yoğunluğu, okuma ritmini düşürerek zaman zaman okuru yoran bir etki yaratıyor; bu da bazı bölümlerde kitabı bırakma noktasına gelme hissi oluşturabiliyor. Buna rağmen, şive kullanımının bilinçli bir tercih olduğu ve anlatının gerçekçiliğini güçlendirdiği de inkâr edilemiyor.
Dil genel olarak sade ve doğrudan. Süslü anlatımdan kaçınılması, hikâyenin sertliğini daha görünür kılıyor. Yer yer halk anlatılarını çağrıştıran bu üslup, kitabın destansı havasını destekliyor.
Sonuç olarak Kara Ahmet Destanı, kahramanlık kavramını romantize etmeden ele alan, toplumsal gerçekliğe yaslanan güçlü bir eser. Okurdan sabır isteyen yerleri olsa da, anlattığı