Yemin ederdim ki, yüzünü gördüğümden beri tüm dünya bir hayal, tüm dünya hileli. Bahçe şaşırmış, hangisi yaprak çiçek hangisi. Kuşlar kendinden geçmiş; bilememiş hangisi tuzak hangisi kuş yemi.
Kaybolmuş bir insanın, kendisini ancak bir başkasında bulabileceğine bütün kalbimle inandım. Mühim olan o insanı bulabilmek. Aynı kederi paylaştığınız o ruhla karşılaştığınızda , tanıdık bir şeyleri görmek umudunuzu diriltir. Bir mucize kadar hayret verici bir karşılaşma; ortak kederli ruhların birbirini bulması. Yıllar süren uzaklık, ruhlarımızı çileyle eğitti, dönüştürdü, yakınlığın anlamını yeniden keşfettik. Zamanı ve uzaklığı yendik biz. Kusurları bağışlayabilmenin keskin ve sivri uçları etimize sağlandığında eskisi kadar acı çekmiyoruz. Olanlar oldu ve hayatımın yasını tutmaktan artık vazgeçiyorum.