Doğrusu nasıl ve nereden başlayacağımı bilmiyorum. Bu seri bende iz (emare) bırakan kitaplar arasında yer edinmiş durumda.
Merve Özcan'ın kalemiyle daha önce tanıştım ve tanıştıktan sonra bağımlısı oldum. Kendine hayran bırakan kurgulara sahip kendisi, sadece kurguları değil kitaplarının içinde yer alan çizimleri de çok güzel. Ve kitapları arasında kurgusunu en çok sevdiğim bu seri oldu.
Kitabın konusu; Ezelden beridir bir savaş ve mücadele için de olan, Ateşoyuk bölgesinde Kaplan ve Parsların karşı karşıya olduğu bir kurgu. Geçmişten gelen bir efsane ve Ateşoyuk halkının yıllardır süregelen savaşı. Parslar güce tapan, gözlerini hırs bürüyen, onlara ait olmayan topraklara göz diken, batılı savunan ve zulüm yapan bir topluluk. Kaplanlar ise inançları doğrultusunda hareket eden, hakkı savunan, dinî sorumluluğunu yerine getiren, şehir merkezinin Pars korkusu yüzünden internet ve iletişim kısıtlamasına maruz kalan bir topluluk.
Baş karakter Helya, 2 sene önce geçirdiği bir kaza sonucu belirli dönemlerde hafızasını kaybediyor ve o 2 sene boyunca yaşadığı anılara dair hiçbir şey hatırlamıyor. Arsıl, eşi hafızasını kaybettiği zamanlarda onunla yeniden tanışıp, önüne küçük ipuçları bırakıp hatırlamasına yardımcı oluyor. Arsıl, aynı zamanda Pars liderinin vârisi. Helya da Kaplan liderinin, lider olduğunu ve eşinin aslında bir Pars vârisi olduğunu sonradan öğreniyor ve olaylar başlıyor. Zifir de olaylar yavaş yavaş ilerlerken, Fecir de bir anda kendimi savaşın içinde buldum diyebilirim. İhanet edenler, öldü sanılanların aslında ölmediği ve Tufan'ın, yani Arsıl'ın abisinin onun eşine karşı hisler beslemesi hiç hoş değil bence, dinîmizde de uygun değil ve inancı olmayan bir insanın bunu yapması normal, her ne kadar hak vermesem de.
Her neyse kitabın sonuna gelirsek; son 100
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
• Salyalarını akıtarak soluyan bu kentin
kan sızıyor çürük dişleri arasından.
• Bir kent nasıl öldürülür göz göre göre
ben inanmıyorum kim ne derse desin.
1982 yılında kaleme aldığı kitabı sanki bugünleri görürmüşçesine yazılmış gibi. Yaşadıklarını kaleme döken yazar, ne kadar zor şeyler yaşadığını da gözler önüne seriyor.
Yazarın kalemi çok iyi. Okuduğum ilk kitabı ve son olmayacak. Satırları okurken sanki yazdıklarını yaşıyormuşçasına hissediyor insan. Ahmet Telli, İsmet Özel ve Atilla İlhan'dan etkilenerek kitabını böyle güzelleştiriyormuş. Henüz, bahsi geçen iki yazarın kitaplarını okumadım ama, yazar onlardan etkilenip böyle güzel yazabiliyorsa eminim ki gayet başarılı yazarlardır.
• Ölünün bile bir rengi
vardır ama derimin rengi yoktu. Belki çürüyen bir kentin rengiydi bu. Çürüyen bir dünyanın ...
• Çürüyen bir bedenin
bile dayanılabilir kokusuna. Kutuda kalan son bir
yudum su, bu bile değildi artık. Küstü, öldürdü kendini su ...
Su çürüdü ...
Su çürüdü diyor Ahmet Telli.Su çürür mü? Su nasıl çürür?
Çürür mü bilmiyorum ama yazdığına göre bildiği bir şey varmış yazarın, boşuna yazdığını da hiç sanmıyorum.
Okurken duygudan duyguya giriyor insan . Okuduğuma pişman olmadığım kitaplardan ve iyi ki okumuşum, iyi ki Ahmet Telli' nin kalemiyle tanıştım.
"Gece, yalnızlığımıza çekilen gök-perdeyse
şiir içerdeki aydınlığımızdır."
Eğme kirpiklerini gönlüm dolaşıyor
Dilime garipsi bir tutukluk yapışıyor
Gözlerim susuyor yüzünde göz göz
Başımda bir koca kent uğultusu
Eğme kirpiklerini ayrılık yaklaşıyor
Şükrü Erbaş'ın okuduğum ilk kitabı ve kesinlikle son olmayacak. Kalemini beğendiğim bir yazar. Okumanızı tavsiye ediyorum.
* "Yağmurun bile yıkayamadığı bu kadar kiri ,kimler bulaştırarak ruhumu kirletti?"
* "Ben gerçekleşsin diye hiç hayal kurmadım. Elimde o kadar çok hayal kırıklığı varken buna cesaret edemedim."
Ve bir serinin daha sonuna geldik.
Beklentilerimi karşılayan bir seriydi. Açıkçası anlatılan kadar varmış, bu kadar güzel bir kurgu beklemiyordum. Kitaba değinecek olursam; üçüncü kitabın sonu merak uyandıran bir yerde bitmişti, bu yüzden son kitabı çok merak ediyordum. Sedef, Alaz'ı yaralı bir halde bırakıp Ardayla gidince nasıl bir yol izleyecek diye beklerken, Sedef'in, Arda'yı öldürmesi sürpriz oldu. Alaz ve Sedefin hep bir savaş halinde olup sürekli birbirlerine silah çekmeleri, birbirlerini kırmaları bir an ilişkilerinin hep böyle süreceğini düşündürdü. Ve Sedefin başına sürekli gelen olaylar pes dedirtti. Cidden bu kızın sorunu ne ?? Alaz'a gelirsek, çok güzel sevmesi hoşuma gitti her ne kadar hata yaparsa da sevdiğini düşünüp onun iyiliği için bu hataları yaptı. Ona katıldığım yerler de oldu katılmadığım yerlerde, kısacası çok sevdiğim bir karakter. Her bir karakteri ayrı ve de çok sevdim, birbirlerine olan bağlılıkları ve sevgileri imrenilecek türden.
Sonunu böyle beklemiyordum. Daha çok; Sedef'in komada kalmasını, ya da uyanıp da sakat kalmasını veya yarasalardan birinin ölmesini bekliyordum, ama beklediğim gibi çıkmadı. Klasik bir sondu, evli , mutlu ve çocuklu. Kitapta değinmek istediğim bir başka konu ise, yazarın hep zaman atlaması oldu. Daha olayları sindiremeden kendimi başka bir zamanda buldum, ben olayların yavaş yavaş ilerlemesini daha çok seviyorum ve doğru buluyorum.
Kısacası tüm karakterler böyle mutlu bir sonu hakketti, tüm çektiklerine değen mutlu bir sondu. Her birini ayrı ayrı ve de çok seviyorum ve nasıl veda edeceğimi bilmiyorum. Kendimi bir
İlk kitaba kıyasla bu kitap daha iyiydi, olaylar daha akıcıydı ve heyecanlıydı. Damgacıyı bu kitapta öğreniyoruz her ne kadar yazarımız bizi hep farklı birine yönlendirse de sonunda öğrendik. Açıkçası öğrenince çok şaşırdım, neyse kim olduğunu söylemeyeyim...
Yazarın çok akıcı bir kalemi var. Okuduğum ilk kitabıydı ve anlatımını beğendim. Kurgusu, olayları, yazım anlatımı ve karakterleri beğendim.
Nefes kesen bir sondu üçüncü kitabı okumak için sabırsızlanıyorum.
