Kırılganlık insanın hem kendi hem çevresiyle oluşturduğu içsel derinliğin duygulanımın varoluşsal biçimidir der Borgna. Bizler çekiniriz, acı çekeriz, bir köşede acının kıyısında göz yaşlarını salarız, zamana tutsak kalmış değerler ve sözcükler arasında sancı çekeriz. Borgna kırılganlığı insan olmanın bir erdemi olarak düşünür. Evet, fazlasının patolojik sonuçları olabilir. Ama hepimiz kırılganlığı içimizde taşırız. Çünkü ölümü bilen tek canlı olarak insanız. Kitabın dili çok akıcı, akademik bir dille yazılsa da sade bir dil kullanılmaya çalışılmış. Ayrıca çevirmen Meryem hanıma da teşekkür etmek isterim.