Bana taşlı çakıllı köy yollarını getir
Bana ev damlarını
Sızlayan yaralarımı
Sereceğim güneşe
Bana çocuk yüzleri getir
Gökyüzü bakışlı
Bir gülüşle yeşeren
Su kadar duru ellerini sonra
Bana hesapsız akşamları
Ömür uzatan sabahlarını Dersim’in
Durup dinlenmelerini koy ceplerine
Bir soluk gelir öyle ferah
Dinlendir sol yanını
Hasreti bırakarak düş yollara
Çocukluğumu unutma
Kızım kelimesi bir çok insanın duymaya aşina olduğu sıradan bir sözcüktür belki ama ben ömrümde bundan güzel bir sesleniş duymamıştım. O kelimede öyle güzellikler gizliydi ki benim için hakkında sayfalarca yazabilirim.