Birinin hayatımızdaki yerini hep kaybettiğimizde anlarız. Boşluklar açılır çünkü kalbimizde. Boşluk olmadan bir şeyin bizim için ne kadar değerli olduğunu anlayamayız. Boşluktur bize o acıyı yaşatan. Özel bir gününüzde çalmayan bir telefon, boş bir koltuk, artık sahipsiz bir kıyafet, bir koku, bir ses bazen o boşluğu size göstermek için elinden geleni yapar. Bugün de o boşluğu en derinden hissettiğim gün. Hatıraların en çok acıttığı gündeyim. Kaybın acısını ilk kez tattığım gündeyim. Anıların ne kadar acımasız olduğunu gördüğüm yerdeyim. Keşkelerle dolu cümleler geçiyor aklımdan yine. Bir yıl geçti işte. Acımasız koskoca bir yıl. Zaman neden silmiyor acıları bilmiyorum. Hayat nasıl her şeye rağmen devam etmek zorunda anlamıyorum. Sadece ayak uydurmak benim yaptığım bunu biliyorum. Eski günleri çok özlüyorum. Eksilmediğimiz günleri... Ama devam etmek zorundayım biliyorum. Hayatımın takviminin en zor günü olan bu günü daha kaç kez daha yaşayacağım ya da daha da büyük kayıplar daha acı günler görecek miyim bilmiyorum. Ama biliyorum ki hayatımın sonuna kadar bu günü bu tarihi ilk günkü acıyla hatırlayacağım. Çünkü yıllar da geçse bu tarih benim ilk kaybımı yaşadığım ve canımın bir parçasını kaybettiğim gün olacak... 🥀