Ceren
@Rosier2
40 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Kitabın sonunda o kadar çok şaşırdım ki birkaç dakika kendime gelemedim. Hüseyin Rahmi'den okuduğum üçüncü kitaptı ve diğer kitaplarında da olduğu gibi mizahi bir eleştiri vardı. Kitabın konusu ve olayların akışı tek yönlü olsa da yazarın eleştirme tarzını çok sevdiğim için bu kitabını da beğendim. Ayrıca Hüseyin Rahmi'nin alaycı dili beni resmen kendine bağımlı hâle getirdi. Betimlemeleri bu kadar zorbalayıcı olan bir yazar daha önce okumamıştım. Ama aynı zamanda insanların ve toplumun çökmüş ahlakını ve cahilliğini kitaplarında bu kadar iyi işleyen yazara da az rastladım. İnsan psikolojisinin karanlık yönleri de bu eserinde çok güzel işlenmişti. İnsanların aşk diye adlandırdıkları ahlaksızlıklar silsilesi için neleri göze alabildiğini tüm gerçekliğiyle işlenmişti. Şemi'nin içinde bulunduğu ruh hâli okuyucuya ne kadar uzak olsa da Hüseyin Rahmi'nin dilinden okuyunca olayı yaşıyor gibi oldum. Beni en çok etkileyen de kitabın sonuydu. Hiç beklemediğim bir şeyin oluşunu bu kez de bir kitapta görmüş oldum.
Reklam
Hayat beni yorduğunda elim hemen bir çocuk kitabına gider. Aslında bu kitabı sadece bir çocuk kitabı olarak adlandırmak çok doğru değil çünkü bence herkesin okuması gereken bir kitap. Kitabı o kadar çok sevdim ve Mafalda'ya o kadar çok bağlandım ki bittiğinde çok üzüldüm. Kitap 9 yaşında bir kız çocuğunun dilinden yazılmış ve bu gerçekten okuduğum en gerçekçi çocuk diliydi. Mafalda beni o kadar dinlendirdi ve o kadar huzurlu hissettirdi ki... Bir çocuğun hayallerini, korkularını, sevgisini, düşüncelerini o kadar güzel anlatmış ki her cümlede yazarı tebrik ettim. Yazar stargardt hastalığına sahip olduğunu ve bu hastalığın görme yetisini elinden alacağını öğrendikten sonra bu kitabı yazmış. Bu beni daha da etkiledi. Kendi hayatında yaşadığı şeyleri minik kahramanının gözünden anlatmış. Kitap okurken hem hiç olmadığım kadar huzurlu hissettirdi hem sahip olduğum her şey için ve sağlıklı olduğum için bolca şükrettirdi hem de bolca ağlattı ve üzdü. Mafalda'ya sıkı sıkı sarılmak istedim. Mafalda'nın şansı da birçoğumuzun sahip olmadığı bir şeye sahip olmasıydı aslında. Mafalda bir yol arkadaşına Estella'ya sahipti. Ona "asla pes etme" diyen ve hayatı öğreten bir arkadaşı vardı. Estella için "O, bana her zaman doğruyu söylerdi" diye bahsediyor Mafalda. Yalan söylemeyen bir arkadaşa sahip olduğu için çok şanslı... Tabii bir de Filippo. Âşık olduğu ama bir türlü söyleyemediği haylaz ama iyi kalpli Filippo... Ve kedisi Ottimo Turcaret... Ayrıca sürekli ölen büyükannesini özlemesi ve onu hep onu düşünmesi Mafalda'da kendimi bulmama sebep oldu. Ayrıca hiçbir zaman pes etmemesi ve umut dolu olması da bağımızı güçlendirdi. Bazen onunla beraber ağladım bazen de onunla beraber güldüm. Mafalda'ya veda etmek de bir hayli zor oldu. Kitabın devamı olduğunu öğrendiğimde çok mutlu oldum
Seni yoran bir kitap en çok geliştirendir...1000Kitap
Hayatın en içinden gerçek karakterler ve tabii ki Dostoyevski... Her eserinde yepyeni karakterlerle yepyeni hayatlar sunuyor okurlarına. Her okuduğumda şaşırıyorum bir insan nasıl bu kadar iyi bir gözlemci olabilir ve insan ruhunu nasıl bu kadar iyi bilebilir diye. Benden en uzak karakterlerde kendimi bulup şaşırıyorum bazen. Bu da yazarımızın hem evrensel olarak insan psikolojisini çok iyi bildiğini hem de kendi karakterlerine has her birine özel bir psikoloji inşa edebildiğini gösteriyor. Hayran olmamak elde değil... Okurken beni hayatımda en çok yoran kitaptı ama bittiğinde okuduğuma asla pişman olmadım. Bir ders kitabı gibi anlamak için çaba harcayarak okudum bazı sayfaları. Bana çoook şey kattığına eminim orası ayrı tabii. Dostoyevski her seferinde bambaşka hayatlara kapı açan benim hayal gücümü ve insana olan bakışımı çok etkileyen bir yazar. Bu kitapta da hatırlayamadığım kadar çok karakter vardı ama hepsinden bir şeyler öğrendim. Siyasetle ilgili okuduğum en iyi kitaptı hiç şüphesiz. Dönemin Rusya'sını o kadar iyi anlatmış ki yaşamış kadar oldum. Diğer kitaplarından çok farklıydı benim için. Sıkı bir Dostoyevski okuyucusu olmama rağmen çok zorlandım. Bir olayı sayfalarrca anlatmış yazarımız. Çoğu yerde de çok ince eleştiriler vardı (bazı eleştirilere katılmasam da) Yazar zekasını bu eleştirileri yerleştirirken kullanmış ve anlamak da çaba istiyordu. Beni çok yordu ama bittiğinde Dostoyevski'ye yeniden hayran oldum. Yıllar sonra tekrar okumak için kitaplığıma koydum çünkü bana katacağı daha birçok şey olduğuna eminim..