"Aralarındaki aşkın sonuna geldiklerinde, onun bıraktığı gibi kalacağını sanmıştı. Belki bir gün karşılaşacaklar, Şebnem birini sevdiğini söylediğinde bir an kalbi sızlayacak, yine de sevinecek, mutlu olmasını isteyecekti. Ama şimdi içinden onu sarsmak, darmadağın etmek, hatta mümkün olsa canını yakmak geçiyordu. Kendini aldatılmış hissediyordu. Aralarındaki aşkı Şebnem'in bir çırpıda unuttuğunu düşününce onu sevmiş olduğu için yaralanıyor, aşklarının Şebnem'in hafızasında hâlâ taze olması ihtimali karşısında derin acı duyuyordu."
"Herkesin hayatında buna benzer, garip bir sevince yol açan karşılaşmalar oluyor, ama o sevinç çok kısa sürüyordu. Hayat insanı değiştiriyordu, kimse olduğu gibi kalmıyor, değişiyor, eski arkadaş yeni yola uymuyordu."