Eğlence olsun diye, birini alıp anlatıyorlar, gerçeğe uygun anlattıklarını sanıp övünüyorlardı. Oysa hiçbirinde hayat yok. Hayatı anlama yok, duygu yok, sizlerin hümanizm dediğiniz şey yok. Yalnızca kendini önemseme var o kadar.
Dünyada kendinden başka her şeye hem kör hem sağır hem de dilsizsin… insanların arasında kırk takla atarsın işinle; rütbenle övünürsün. Biz de buna da meslek diyorlar işte! Bunun için zekaya, irade gücüne, duyguya hiç gerek yok. Neye yarar ki bunlar? Gereksiz lüks şeyler! Yaşadığı kadar yaşayacak ama içinde çok şey kıpırdamayacak….
Böyle anlamsız hevesleri, düşünceleri olmadığı, sokaklarda boş boş dolaşmadığı için , saçma şeylerle uğraşacak yerde, odasında böyle sırtüstü yatıp dinlendiği , insan onuruna yaraşır bir şey yaptığı, huzurunu koruduğu için mutluydu.