Fırat Özbey
@Rubashov
Glückün öldüğünü bilmiyordum,şiirlerini okurken yaşıyor sanarak okudum. Öldüğünü öğrenince bir daha okudum ve daha bir başka oldu bu ikinci okuma. Bazı arkadaşlar meşhur dizeyi alıntı olarak paylaşmış ama maalesef o şiir bu kitapta yer almıyor, neden kitapta olmayan bir şiiri varmış gibi paylaşmışlar anlamak mümkün değil. "Dünyaya bir kez çocukken bakarız,gerisi hatıradır." Bir arkadaş 89.sayfa diye eklemiş,bir çoğunda sayfa numarası yok,neyse uzatmayayım ölüleri kızdırmayalım durduk yere. Bir altıkırkbeş dipnotu der ki: Ölümün olduğu yerde daha ciddi ne konuşulabilir ki!...
İlk Anı
Yıllar önceydi, yaralandım. Yaşadım
intikamımı almak için
babamdan, kim
olduğu için değil-
Bana olanlar için: Zamanın
başlangıcından çocukluğuma,
düşünmüşümdür hep acının
sevilmeyişim olduğunu.
Sevdim demektir bu.
Ağlayan Çocuk
Bu haykırışların anlamı ne olursa olsun,
geliyor ve gidiyorlar
seni kucağıma alsam da, almasam da,
yanımda olsan da, olmasan da.
Ruh sessizdir.
Konuşmaya kalkışırsa,
düşlerde konuşur.
Güvenilmez Sözcü
Doğrusunu istersen, kapatmalısın kendini
büyük kızına, dışta tutmalısın onu:
Yaşayan bir şey böylesine yaralanmışsa,
taa derinlerine işlemisse,
farklıdır artık bütün davranışları.
Onun için güvenilmemeli bana.
Çünkü yürekteki yara
akıldaki yara demektir aynı zamanda.
Akhilleus'un Zaferi
Çadırında, Akhilleus
bütün varlığıyla yas tutuyordu
ve tanrılar gördüler
onun çoktan ölü biri olduğunu, bir kurbandı
seven yanı,
bu onun ölümsüzlüğüydü.