Bir dahiydim ben , düşlediklerimden daha çok , hayatımdakinden daha az. Varoluşumdaki trajedi budur işte. Yarışı önde götüren , fakat hedefe varmasına bir adım kala yere yığılan bir koşucuydum ben.
Ölüm basit bir sahneden çekilme eylemiydi galiba, ikinci dereceden bir aktörün son sözü telaffuz etmeden sahneden ayrılması gibi, varlığına ihtiyaç kalmamıştır , o da çıkar gider hani.
Hayallere daldığımızdan ya da dalgınlıkla ilk iki adımı atmış bulunuruz , o zaman üçüncü adımı da atmaktan başka çaremiz yoktur, hem de bunun aptalca bir hata olduğunu bile bile , insan mantıksız bir hayvandır,nihai gerçek budur .
Çöl ortasında ruhun kör olmasından ibaret, herşeyden kopuk, bomboş , yapayalnız zaferlerdense, insanı çiçeklerin güzelliğinin farkına vardıran bozgunları tercih ederim.