Rumeysa A. Pekaydın
@Rum_12
Mürekkep akmayan yerde kan akıyor...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
... Çünkü orada acı veren sadece bana acı veriyor... beni endişelendiren beni endişelendiriyor... Onlar artık beni anlamıyorlar ve ben de onları... İnsanoğlu yapayalnız, insanın bu kadar yalnız olabileceği hiç aklıma gelmezdi.
Güzel bir eğitim modeli.
Darü'l Erkam' da nübüvvetin ilk yıllarında uygulanan eğitim modelinin başarısına dem vuran kitap günümüz eğitim sistemine de göndermeler yapıyor.Ki gayet olağan bir durum bu. "Benim oğlum bina okur döner döner yine okur" minvalinde olan eğitim sistemimizde haklıca bir tespit.
Kitapta İslam'a giren ilk sahabiler, bu sahabilerin her açıdan çeşitliliği fakat iman noktasındaki hayreteşayan ortak heyecanları yer alıyor. Tabi mevzubahis Kur'an'ı anlama , eylemde bulunma noktasında en yetkin kişi olan Peygamber efendimiz hocalığında aldıkları eğitim. Eğitim için temel husus sevmektir. Severek yapılan işte başarıya ulaşmamak mümkün mü? Onlar Allah (c.c ) 'u sevdiler, rehberlerini sevdiler. Güvendiler, sorguladılar. Çünkü hakiki öğrenmede muhakeme yatar, ezber bilgi olmaz. (Ayetler bundan müstesna) İslami yaşayış hakkında ilk defa bilgi ediniyorlar takdir edersiniz ki muhakeme payı olmalı. Günlük yaşamdaki tüm öğrenim sürecine bu dahildir bence çünkü bizlerde birer " benim oğlum bina okur döner döner yine okur" konumunda sistemik bir eğitimin içinde hapsoluruz.
Öğrenmede en çok hak kıldığım şeylerse; süreklilik, tedricilik, emel, hedef,düş konularıydı. Öğrenmek sevgi işi olmalı çünkü. Eğer o sevgi olmasaydı Allah'ın izniyle Darü'l Erkam talebelerinde asırlar önce büyük fedakarlıkla birkaç kişi ile başlayan İslam hareketi tüm küreyi sarar mıydı?
