Ben Nilüfer’i hep bir aşk şarkısı zannetmiştim. Halbuki bırakılamamanın acısını ne kadar güzel yazmış… Kendisini tüketene ne kadar içten seslenmiş “Sensiz ömrüm olsun”
“Yokluğuma emanet et sen de benden kalanları
Her şeyi al
Beni bana geri ver
Bir şansım olsun”