Kültür Mantarı
@Rumeli
"Nihayetinde hepimiz yakınlık, birliktelik ve özellikle de bağımlılığı küçümseyen, bağımsızlığı yücelten bir kültürde yaşıyoruz. Bu tavrı, zararımıza olmasına rağmen, doğru kabul ediyoruz. İnsanların duygusal olarak kendi kendine yetmesi gerektiğine dair yanlış inanç yeni değil."
Reklam
"Partnerimiz bizi güvende hissettirmekte başarısız olduğunda, o güveni sağlayana kadar girişimlerimizi sürdürmeye programlıyız."
"Geri kalanımız içinse, anlamak sadece başlangıçtır. Artık etkin şekilde iletişim kurmayı ve düzgünce karşılık vermeyi öğrenmemiz gerekir."
"Bağlanma teorisi, genlerimize işlemiş yakınlık kurma ihtiyacını temel alır. John Bowlby'nin dâhiyane fikri, evrimsel olarak hayatımızdaki bazı bireyleri seçip ayırmaya ve değerli kılmaya programlı olduğumuzu ortaya çıkardı. Bir eşe bağlı olacak şekilde yetiştirildik. Bu ihtiyaç rahimde başlar ve ölünce sona erer. Bowlby, evrim boyunca genetik seçilimin bağ kuranlardan yana olduğunu ortaya attı. Tarihöncesi zamanlarda sadece kendilerine güvenen ve kendilerini koruyacak kimsesi olmayan insanlar av olmaya daha yatkındı. Kendisiyle yakından ilgilenen birine sahip olanların hayatta kalma şansı artıyor, yakın bağlar kurma tercihlerini yavrularına da aktarıyorlardı."
Ben kitapları pek ayırt eden bir insan değilim. Okuduğum her kitaptan alabileceğimi almaya çalışırım. Bu kitap içinde bana sunduğunun ancak yarısını anlayabildiğimi düşündüğüm düşüncelerim şu şekilde:
Kitabı okurken günümüz dünyasının tüketim çılgınlığı o kadar fazla geldi ki... Sırf tadı için vücudumuzun ihtiyacı olmamasına rağmen yediğimiz yiyecekler, bir sürü kıyafetimiz olduğu halde modaya uymak için aldığımız kıyafetler, ayakkabılar, çantalar ve hayatımızı kolaylaştıran ve bizi tembelleştiren bir sürü ürün. Tabi ki bunlar gereksiz olması gibi bir bakıç açısı değil bu, sadece ne bizim için faydalı ve ihtiyacımız, ne bizim için zararlı bunu fark etmek önemli. Orta yolu bulmak yani ölçülü olmak asıl mesele. Sürekli tok insan aç olan insanın halinden anlamaz ve sürekli her istediğimizi elde etmemiz de artık bizim için bir şey ifade etmemeye başlar. Daha azıyla yetinirken neden daha çoğuna dikeriz gözlerimizi? Sosyal medyada popüler olan bir yiyeceği yemesek, bir kıyafeti almasak ne kaybederiz? Dünya hayatına o kadar dalıyoruz ki günlerimizin nasıl boşa geçtiğini fark etmiyoruz bile. Bu yüzden durup bir bakmalıyız bence ne için yaşıyoruz ve ne yapıyoruz?
Okuduğum ilk İmam Gazzali kitabıydı ama gözümü biraz olsun dünyaya kapattığını düşündüğüm için son kitap olmayacak bence. Okuyacaklara keyifli okumalar dilerim
Reklam