O kadar mutsuz, umutsuz yaşıyoruz ki o gökyüzüne bakmak aklımıza bile gelmiyor. Oysa bir durup doya doya gökyüzünü içimize çeksek, sessizce anlatsak her şeyi bulutlara, yıldızlara, yağmur damarlarına belki hemen güneş açmayacak ama içimize umut ışığı dolacak.
Senin gibi muhteşem bir romanı ne kadar fazla bekletmişim! Okumayan ve okumayı düşünen herkesin şu yorumu yapacağı bir kitap eminim.
Kitap ilk cümlesinden sizi alıp Aydın Kuyucak köyünden, Edremit
Önceleri bu kitaba karşı hep önyargılıydım, sürekli edebiyat hocalarının okunması gereken kitaplar listesinde yer aldığı için sanırım, ama sizin bu kitap hakkındaki incelemenizi okuyunca çok yanlış düşündüğümü anladım, sanırım artık önyargılardan kurtulup okumanın zamanı gelmiş 🙂