Birbirimize sarıldığımızda nasıl mutlu olduğumu anlatamam. "Hala umut var",diye düşünmüştüm, " kim bilir belki de her şey yoluna girer" dedi vedalaşırken. "Ama hayat çok daha zor, değil mi ?"
Senden çok hoşlanıyorum diyordum, bu kadar kolay nasıl unutabilirim ki?Ama emin olamıyordum.Manzaradaki ufak bir değişiklik zamanın ve duyguların akışında güçlü geçişler yaratabilirdi..
O zamanlar bilmiyordum. Birini tekrar düzelemeyecek kadar kötü kırabileceğimi. İnsan, sadece var olarak diğer bir insanda dönüşü olmayan yaralar açabiliyordu.