Tepem atmaya başlamış ama bir yandan
da ağlamaklı olmuştum. Neredeyse ağlayacak hale gelmek
gücüme gittiği için adamlara doğru gülümsedim. Sonra da yavaşça peşlerinden yürüdüm. O an için geçti sansam da bu pişmanlık trene bindikten sonra da kaybolmadı. Bir an önce, böyle sudan şeyler karşısında soğukkanlılığımı kaybetmeyecek kadar saf ve güçlü olmak istedim.