Kitabın başlangıcında yetkinliklerinin altındaki gercek "ben"in görülmesini isteyen, inatlaya gercek mutluluğu arayan bir kiz portresiyle başlayıp türlü uğraşlar veren, bir ara karaktere "Oglum, ne deli deli hareketler yapıyorsun?" diye sorduğumda (kendimce) sanki "Ivan enerjimi kesme, şimşek olup patlamak istiyorum, kimseye eyvallahım yok." diye cevap alıyordum, öyle hızlı başladı. Fakat bu patlayış kitap ilerledikçe kademe kademe düştü ve iyice yavaşladı. Sonrasında depresyonu "Sırça Fanus" benzetmesiyle bogulmasini, soyutlanmasini okudum. ( Fazla yazarsam spoiler olacak.) Zaten yazarımız kitabi yazmasinin akabinde intihar etmiş, ben okurken bi tık yoruldum fakat (Daha fazlasına tıklayıp buraya kadar okuduğun için ayrıca tesekkurler) sizler yine bi deneyin. He unutmadan erkolara da geçiriyor çoğu sayfada. Haydi bir sonraki incelemede görüşmek uzere.