Reklam
Bedenin yeniden doğumuna inandığımızı söylediğimizde Tanrınız bir insanı yeniden yaratırken çürümüş bedeni yerine küllerini kullanınca zorlanıyor muymuş diye sordular. İnsanların, sevdikleri kişilerin yakılmasını itici bulduğunu belirttiğimizde ise sevdiklerinin çürümesi itici gelmiyor mu diye bir soruyla karşılık verdiler. Rahatsız edici derecede mantıklı kadınlardı anlayacağınız.
Hatta Louvre Müzesi'ndeki tablonun gerçek değil, sahte olduğu iddiası da ortaya atılmaya çalışıldı. Ancak böyle iddialara kalkışmak ne gerçek bir sanatçının büyüklüğünden ne de aşktan anlamak demektir.
Aşkın teselliye ihtiyacı yoktur. Karşılık bulmaya bile ihtiyaç duymaz. İhtiyacı yalnızca kendindedir.
"Hayır, değil. Gerçi kadınlar en tamamlanmış, en kusursuz yaratıklardır, gülümsemeleri ise en kusursuz halleridir. Kadın gulümsemesi kusursuzluğun ifadesidir adeta. Hareket eden ne varsa çarpıktır, duran ne varsa gülümser. Ancak kusursuzun kusurlu tasvirinden daha gülünç olan bir şey yoktur ve ben bu kadının gülümsemesini doğru şekilde resmetmeyi bir türlu başaramıyorum. Her gülümseme bir bilmecedir, sadece kendi içinde değil, her bağlamda. Ne var ki ben bu bilmecenin çözümünü bilmiyorum. Kadının neye gülümsediğini bilmiyorum. Burada müzisyenlerle ve soytarılarla karşılaşmak sizi şaşırtmıştır, efendim. Bu kadının bu insanların müziğine ve dansına gülümseyebileceği hayaline kendimi kaptırdım. Onlara, tabloyu eğlendirme ve benim yaratmayı başaramadığım etkiyı yaratma görevini verdim diyebiliriz. Çünkü resmin ifadesini anlamsız buluyorum. Gerçek, hatta en sıradan bir kadının gülümsemesi, en büyük ressamın onu resmetme çabalarından bile daha kusursuzdur. Sanatsal alanda kusursuzluk yoktur belki de. Muhakkak yoktur. Sadece hakiki olan kusursuzdur." Ardından ekledi: "Bu resimdeki kadın hakikat olmadığı sürece, gerçek anlamda gülümsemeyecektir."