"Ama küçük Barones bu! Fakat çocuğum, yüzü senin çizdiğin kadar güzel değil sadece."
"O kadar güzel değil mi? Ayrıca bu Barones Daniela da değil aslında. Bu sadece mutluluk, anne."
"Mutluluk mu?!"
"Evet. Mutluluk aşağı yukarı böyle görünüyor. Hayata bu gözlerle bakıyor."
Ama bu yaşadığımdaki şiddet anıların gücü değildi. Burada beni tehdit eden yaşamın şiddetiydi, gerçekliğin şiddetiydi. Çekip gidemez miydim? Kaçamaz mıydım? Sonuçlarını bilmiyor muydum, hayatımı ve varlığımı değerli kılan her şeyin, evet her şeyin yıkımı olacağını bilmiyor muydum?