Beylik laftır, fotoğraflar zamanın akışını durdurur ya da kesintiye uğratır, derler. Öyledir, ama birbirinden farkli binlerce şekilde. Cartier-Bresson'un “kritik an"ı, Atget'nin yavaşlayıp durağanlaşan ânı yakalamasından da, Thomas Struth'un zamanı merasimli bir şekil de durdurmasından da çok farklıdır.
Son kitabına Paradise Lost (Kayıp Cennet) adını vermişsin. Kapakta arabanın dikiz aynasından yansıdığı izlenimi veren bir fotoğraf var-geride birakılan bir imge. Bir meyve bahçesi ve iki kişinin upuzun gölgeleri. Cennet, geçmiş de, gelecek de var olmazdan önceydi. Onları durdurmak söz konusu değildi, zira daha hiçbir şey başlamamıştı