Sultan
@S1kkitap
15 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
bu eserde Rus edebiyatıyla karşı karşıya geliyorsunuz. Çevirmeni başarılı buldum. Bir çok rus edebiyatından yazarlar okuduğum için zorlanmadığım eser oldu. Biraz o dönemi bilmek gerekiyor diye düşünüyorum. Bir çok farklı türde anlatımlar gördüm. Hem fantastik var aşk olsun tarih vs bir çok türü yazar ortaya koymuş. Bulgakov’a hayran oldum.
İlk hikaye kısmı 1930’lu yılların moskova’sında olaylar geçiyor. Soyvet Rusya’nın zirvesinde yaşandığı dönemler…
Moskova' ya inen şık görünümlü şeytanın Moskovayı karıştırması ve gelişen olayları sürükleyici şekilde okudum. İkinci hikaye kısmında ise Pontus Pilatus isimli vali ve Hz. İsa anlatılıyor. Karakterler çok çarpık ve heyecan verici. Bu karakterleri unutmam artık :) Keyifle okuduğum bu kitaptı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi
Geçtiğimiz yıllarda okuduğum bir kitaptı. İza yalnız kalan annesini yanına alıyor tıpkı bizim ailemizde çevremizde görebilieceğimiz gibi ilişkileri. Ben de benzer durumları gördüm, iyilik yaptığımızı düşünürüz oysa yaşlıların en çok empatiye ihtiyacı vardır. Aslında hepimizin ihtiyacı olan bu. Hüzünlü, çarpıcı, düşündürücü, irdeleyici bir hikaye.
Derviş ve Ölüm, okurken beni hem çok düşündüren hem de içimde bir yerlere dokunan bir roman oldu. Yazar öyle bir dil kurmuş ki, anlatımı sade olup derinliği ile insanın kalbine sessizce sızan bir anlatım sunmuş. Hikâyenin merkezindeki derviş Ahmet Nuruddin’i okurken zaman zaman kendimi onun yerine koydum; çünkü onun yaşadığı o iç çatışma, o suskunlukla haykırma arasındaki sıkışma hissi bana çok tanıdık geldi. Bir yanıyla teslim olup “kader böyleymiş” demek istiyor, diğer yanıyla adalet arayışının ateşi onu sürekli dürtüyor. İçinde hem inanç hem kırgınlık var, hem güven hem şüphe…
Benim için bu romanın en çarpıcı yönü; dışarıda yaşanan olaylardan çok, içeride yaşanan fırtınaları anlatmasıydı. Nuruddin’in her düşünü, her sorgusu, her çaresizliği öylesine derin ki, sanki kendi iç sesimle karşılaşmış gibi hissettim. Bir yanıyla “sabret” diyen bir taraf var, diğer yanıyla “susma, mücadele et” diye haykıran bir taraf. Ve en sonunda insan öyle bir noktaya geliyor ki ne sabrı sabır oluyor ne de mücadelesi içindeki yarayı kapatıyor. O kadar insani, o kadar tanıdık bir his ki…
Derviş ve Ölüm’ü okumak bana şunu öğretti: İnsan ne kadar güçlü görünürse görünsün, aslında en büyük savaşı kendi kalbinin içindedir. Dışarıdaki kötülükle mücadele etmek belki mümkün; ama içindeki şüphe, acı, pişmanlık ve kırıklıkla savaşmak başka bir şey… Romanın her sayfasında bir ağırlık var ama bu ağırlık okuru boğan bir ağırlık değil; aksine insanın kendi gerçeğini kabul etmesini sağlayan bir ağırlık. Yazarın bu kitabı adaletin geciktiği, iyiliğin karşılık bulmadığı, insanın kendi inancıyla bile tartıştığı o çok derin anları müthiş bir gerçeklikle anlatıyor.
İnsanın kendi vicdanıyla konuştuğu, sessizliğin bile bağırdığı, kalbinin karanlık odalarını teker teker açtığı bir roman oldu benim için. Her
Puan vermedi·517 syf.·
43 günde okudu
·Okunma: 26 Ocak 2026 09:47
·2026 1. kitabı
