11.
Hurma Çayır mezarlığında bir kadın
Çimenler üstüne kandan izler döküyor.*
Sesinin bütün kıvrımları ölümün sureti
Vakit, dünyanın dışında bir vakit
Toprak iç geçiriyor sessizce.
Ağız dil vermezim
Seninle konuşayım diye ağlaya ağlaya
Taşların dilini öğrendim sonunda.
-Yine neyin var? dedi.
-Hiç dedim.
Bu "hiç" yalnızca o andaki hâlimi açıklamak için söylenmişti.
Ağzımdan çıkan bu "hiç" kelimesi aslında kâinatı tarif ediyordu.
Her şeyden önce su vardı.Yer , ay , gök, güneş yoktu.Sadece Tanrı Kayra Han (Kuday) vardı; ancak yalnızdı ve canı sıkılıyordu, sudan gelen bir ses ona "yarat" dedi.O da kendi gibi birini yarattı ve ona kişi dedi.