Gerçi yemyeşil değil artık hiçbir şey. Ama yaprakların bakır rengi de güzel. Hem, nasıl olsa hep birileri olacak nisan yeşiline çocuk şaşkınlığı ile bakan
Aslı kırık dökük bir şeyler hecelemeye başladığından bu yana ilk kez ağlıyor. Hücrede yalnız olmasaydı utanır mıydı göz yaşlarından? Utanma duygusu kaldı mı? Nelerden utanır insan? Çıplaklıktan? Küfürden? İnsanlığından? "İnsan" kavramının soyanları, küfredenleri de kucaklamasından utandı yalnızca, utandıysa eğer.