Şuruk
@S_Eos
"Carpe diem, quam minimum credula postero."
Şu anda okuduğu kitaplar
Okuyan ve Okumayan Herkes İçin...
**Spoiler içerir.
Bazı insanlar karar veremez. Hamlet de karar veremediği için yavaş yavaş yok olur.
Bazen bir karar vermen gerekir de olduğun yere çakılıp kalırsın ya... İşte Hamlet tam olarak o anın kitabı.
Ben Hamlet’i okurken bir "intikam hikayesi" görmedim. Ben orada, kendi zihninin içinde hapsolmuş, kendi kendinin celladı olan bir çocuk gördüm. Kitapta sıkça vurgulanan bir gerçek var: Hamlet başkalarının kurbanı olmaktan çok, kendi gelgitlerinin kurbanıdır. Hani derler ya, "insanın başının belası kendi aklıdır" diye; işte Hamlet tam olarak bu. Belki de deli rolünü en çok da bu baş belası akıldan kaçmak için böylesine benimsemişti.
O Yalnızlık Hissi...
Bir sabah gözünü açıyor ve babası ölmüş, annesi hemen amcasıyla evleniyor. Etrafındaki herkes bu çürümeyi normalmiş gibi yaşıyor. Hamlet’in o iğneleyici dili, gözümde bir savunma mekanizması. Acısını ve içini yiyip bitiren isyanını ancak sözleriyle ifade edebiliyor. Zekice ve yerinde verdiği her yanıt, karşısındaki kişide saf bir öfke yaratıyor.
Herkes sahteyken, o deli rolü yaparak aslında en dürüst kişi olmaya çalışıyor. Ona göre bu felaket, bu kadar kısa sürede unutulup gidemez. Eski okul arkadaşlarının bile bu plana dahil olması, o güven duygusunun yerle bir oluşu...
İkiyüzlülükten kaçarken kendi yalnızlığına sığınıyor Hamlet.
Ophelia ve Kurban Döngüsü
Ophelia ise güveneceği, sadık kalacağı bir yürek hayal etmişti. İnanmıştı, inanmak istemişti. “Nasıl ayırt edebilirim bir bakışta/ seveni sevmeyenden?...”
Hamlet’in Ophelia’ya karşı sert, bazen nefret dolu tavrı aslında ona değil, hayata duyduğu öfkenin bir yansıması. Annesine duyduğu hayal kırıklığını, masum bir kızdan çıkarıyor. Ophelia o karmaşanın içinde kaybolurken, Hamlet de kendi yarattığı karanlıkta boğuluyor. Ve burada bir döngü oluşuyor: bir
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Martin Eden: Işığın Kör Ettiği Bir Yolculuk
İnsanın en büyük tutkusunun, bazen kendi içine damlayan ince bir zehir olduğunu gördüm.
Sessizce ilerleyen, görünmeyen, alıştıkça vazgeçilemeyen bir zehir…
Belki de bu zehir, insanı hakikatin eşiğine götürmek içindir.
Ama hakikat, her zaman bir nimet değildir.
Bazen göz kamaştıran bir ışık,
rüyayı da, rotayı da, kalbi de yakabilir.
Martin’in ışığı böyleydi.
Önce yolunu aydınlattı; sonra gözlerini aldı.
Bilginin, sadece bir birikim değil, aynı zamanda bir ağırlık olduğunu fark ettim onunla.
Bazen insan, taşıdığı gerçeğin altında ezilir.
Sevginin ve yaşam mücadelesinin ise
öğrenilerek değil, hissedilerek var olduğunu öğrendim.
Bir zamanlar, çabanın her kapıyı açacağına inanıyordum.
Oysa bazı kapılar vardır ki,
ne kadar çabalarsan çabala, açılmaz.
Çünkü bazen kader, çabanın değil; dönüşümün karşılığıdır.
Martin, cehaletle değil; kendi içindeki karanlıkla savaştı.
Burjuvanın maskesini indirmek değil,
kendi yüzünü görmek zorunda kaldı.
Ve bir yerde… kendini aştı.
Fakat aşmak, her zaman özgürleşmek değildir.
Bazen insan, kendi sınırlarını geçtiğinde
hiçbir yere ait olamaz artık.
Ne geldiği yere,