Şuruk
@S_Eos
"Carpe diem, quam minimum credula postero."
Şu anda okuduğu kitaplar
Olup bittiği için geçmişin tamamlanmış ve değişmez olduğunu düşünüyorsunuz değil mi? Hayır, giysisi değişken bir kumaştan yapılmıştır ve dönüp baktığımız her defasında başka renklerde görürüz onu.
Ve Ophelia düşmüş bütün çiçekleriyle
Gözyaşları içinde ırmağın...
Hamlet 
William Shakespeare
Hamlet William ShakespeareBunu yazarken durup durup sustum...Şiir
Bir Kıvılcımın İnsafına
Geçmişin defterlerini topladım bugün,
zamanın parmak izleri vardı sayfalarında.
Kimi buruşuk bir suskunluk,
kimi paslanmış bir yara.
Herkes haklıydı biraz,
kimse masum değilken.
Gözlerimde biriken ateşi döktüm içlerine,
tereddüt etmedim.
Bir tebessüm geçti yüzümden—
acıdan mı, vedadan mı
ayırt edemedim.
Anılar yandı.
Sessizce.
Bazı şeyler bağırmaz yanarken.
Geçmişimi
bir kıvılcımın insafına bıraktım.
Dumanı ağırdı.
Beynimin duvarlarında dolaştı,
kazıdı, iz bıraktı.
Sözsüz bir cümle gibiydi:
beni sen yazdın.
Ellerim boştu.
Ama içim doluydu.
Kalbimden bir parça
Kendine YabancıŞiir
Yağmurla karışır gözümün tuzu,
Toprak emer sessizce içimdeki sızı.
Her damla düşerken susar gökyüzü,
Bir filiz çatlatır karanlık özü.
Kalabalık içinde yalnız bir hücreyim,
Sesler çoğalır, ben kendimden göçerim.
Her yüz bir maske, her söz bir perdeyim,
Aynaya bakarım; kimim, seçemem.
Duygular buz tutmuş cam kenarında,
Mantık donmuş bir kış akşamında.
Ruh, bedeninden sığınmış uzağına,
Titrek bir nefes asılı boşluğunda.
Kâbusum gece değil, gündüz aslında,
Yaşarım sessizce her gülüş maskasında.
Mürekkep akar, sızar satır arkasında,
Yara, kelimeye dönüşür zamanla.
Biriktiririm hüznü buruk tebessümle,
Sonra rüzgâra salarım usul bir sesle.
Duygular konuşamaz dilimle,
Kâğıt fısıldar, ruhumun hecesiyle.
Ve ben,
Kalabalıkların ortasında
Kendimden sürgün,
Adı konmamış bir yara gibi
Sessizliğe
İki Gözün sessizliğiŞiir
Bir çift göz var birbirinden bağımsız,
Birinde heyecan ve umut var, birinin bakışları ıssız.
Heyecan dolu olan diğerinden habersiz,
Masum bir hayalin içinde saklı, sessiz.
Göz açıldığında, artık diğeri kadar mahrumdu neşeden.
Geriye kalan, serîr bakışların yeri,
Yalnız kasvet ve acıya esir.
Ne çareler, ne sevdalar, artık teselli bile etmez tesîr.
Belki de bir gün o iki bakış birleşir,
Ya umut sessize sızar, ya da sessizlik dile gelir.
~Şuruk