Sd
@S__D
342 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Nihayet evinin yakınına vardım ve bir işaret bekleyerek kaldırımda durdum: birden sesini duydum. Arkadaşlarıyla konuşuyordu. Yanlarına gidecektim ama güvende olduğunu bilmenin bana yettiğini düşündüm. Çok yakınımda olduğunu hissettim, birkaç adım ötemdeydi ama oradan hemen ayrılmayı yeğledim. Tuhaf bir mutluluk belirtisiyle, biz iyiyiz, diye düşündüm.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Nihayet sona erdiğinde komşularımın yanına gittim, hâlâ birbirine sarılmış vaziyette titreyen evli bir çift ve küçük kızları. Nasılsınız, diye sordum. İyiyiz, dedi komşum, biraz korktuk o kadar - peki sizler nasılsınız, diye sordu. Şaşkın vaziyette cevap verdim: Biz iyiyiz.
İki yıldır yalnız yaşıyorum ama komşum fark etmemiş, diye düşündüm. Ayrıca artık yalnız yaşayan komşunun ben olduğumu düşündüm, artık ben Raúl'dum, ben Roberto'ydum. Böylece romanı hatırladım. Panik içinde hikâyenin böyle sona ereceğini düşündüm: Maipú'daki bu evin, çocukluğumun evinin yıkımasıyla.
Her şeyi silmeyi ve o ritmin, o sözcüklerin ortaya çıkmasına izin vermeyi deniyorum:
Ateş masayı yutmuş
Babamın vücudundaki yara izleri
Enkaza duyulan ani güven
Çocukluğun duvarlarındaki yazılar
Tereddütlü parmaklarımın sesi
Başka bir evin çekmecelerinde duran elbiselerin
Arabaların sonu gelmeyen sesi
Dönüşün tatlı umudu
Hafızanın adımları, patikası olmadan
Beklediğimiz sağlam inanç
Kimsenin yüzümüzden anlayamayacağı
Uzun zaman önce kaybettiğimiz yüzümüzden.
Eme'den bahsederken geçmiş zaman kullanıyorum. Hem üzücü hem de kolay oluyor: artık yok. Ama kendimden bahsederken de geçmiş zaman kullanmayı öğrenmeliyim.
Ona bu yüzden hep yüklenirdim: okuma denilen savaş türünün ardından kitapları haşat olurdu. Gireceği bir sınav için tarihleri ezberlemeye çalışan birinin endişesiyle okuduğu söylenebilirdi, ama hayır, sadece hoşuna giden cümlelerin altını bu şekilde çizmeye alışmıştı.